25η ΜΑΡΤΙΟΥ Η ΔΙΠΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥ ΜΑΣ

Του Χρήστου Δελημπούρα, τ. Σχολικού Συμβούλου - Προϊσταμένου Π.Ε.

Η 25^η Μαρτίου είναι διπλή γιορτή για τον Ελληνισμό. Δύο Ευαγγελισμοί σε μια ημέρα. Ο ένας για τον ερχομό του Θεανθρώπου και ο άλλος για τον ερχομό της Ελευθερίας.

«Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία»

«Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθερία!»

Διπλή η γιορτή, διπλή η χαρά!

• Ευαγγελίζου γη χαρά μεγάλη. Ήρθε ο Χριστός και η σωτηρία του ανθρώπινου γένους.
• Ευαγγελίζου αθάνατη Ελλάδα. Ήρθε η λευτεριά η βγαλμένη απ’ τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά.

Κάθε Έλληνας, όπου κι αν βρίσκεται, σήμερα γιορτάζει και χαίρεται, γεμίζει περηφάνια για την πίστη του και για την πατρίδα του.

Σαν σήμερα η ουράνια φωνή από τα θεία χείλη του Αρχαγγέλου υποσχέθηκε τον ερχομό του Σωτήρα, του Χριστού μας, που είναι το φως της αλήθειας, ο ωκεανός της αγάπης, το παράδειγμα της αυταπάρνησης και της θυσίας.

Σήμερα, γιορτάζουμε το μοναδικό, το μεγάλο, το αθάνατο ’21. Είναι ένα θαύμα, ένα μεγαλούργημα, κάτι που μόνο η φαντασία μπορεί να συλλάβει. Είναι η «Κήρυξη της Επανάστασης» ενός λαού που γέννησε κι έθρεψε τη λευτεριά, ενός λαού που ξέρει να ζει υπερήφανα χωρίς τυράννους, εξευτελισμούς και ταπεινώσεις, αλλά και που ξέρει να πεθαίνει, για να υπερασπίζει αξίες και ιδανικά.

Κάθε λαός, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, σέρνει μαζί του ανυπόστατα δεμένη την κληρονομιά των προγόνων του.

Η 29^η Μαΐου 1453 είναι για εμάς τους Έλληνες μια αποφράδα ημέρα. Σημαίνει το τέλος μιας ένδοξης χιλιετούς πορείας. Σηματοδοτεί τη διάλυση του ελληνικού κράτους. Η 25^η Μαρτίου 1821 αποτελεί τον αντίποδα. Σημαίνει την έναρξη μιας ένδοξης περιόδου στη διάρκεια της οποίας κυοφορείται η γέννηση του νέου ελληνικού κράτους.

Πώς φθάσαμε, όμως, στην εποποιία του 1821 από την καταστροφή του 1453; Πώς οδηγηθήκαμε από το Γολγοθά στην Ανάσταση; Τετρακόσια ολόκληρα χρόνια, το ένδοξο Ελληνικό Έθνος, που στο παρελθόν ήταν ο φωτοδότης της ανθρωπότητας, έζησε κάτω από το ζυγό ενός ανελέητου και βάναυσου κατακτητή. Βασανίστηκε, υπέφερε τα πάνδεινα, αλλά δεν έχασε στιγμή την ελπίδα και την προσδοκία της εθνικής του αποκατάστασης. Η ψυχή του Έλληνα δεν υποδουλώθηκε και το πνεύμα του δε λύγισε ποτέ.

Αντίθετα, μέρα με τη μέρα, ο πόθος για τη λευτεριά θέριευε, ώσπου έφτασε η ώρα να ξεχειλίσει και σαν χείμαρρος να παρασύρει τον τύραννο. Από τα φλογισμένα σπλάχνα των ραγιάδων ξέσπασε σαν σίφουνας το επαναστατικό μένος και ξεχύθηκε σ’ όλη τη σκλαβωμένη χώρα. Έτσι στις 25 Μαρτίου 1821, ημέρα χαράς, λύτρωσης και αισιοδοξίας για κάθε χριστιανό, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός - σύμφωνα με την παράδοση - στη Μονή της Μέγιστης Λαύρας στα Καλάβρυτα, ύψωσε το λάβαρο της επανάστασης και δόθηκε ο ιερός όρκος: «Ελευθερία ή θάνατος». Για το τι έγινε εκείνες τις ημέρες υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις. Η επανάσταση του 1821 δεν είναι η πρώτη που έκαναν οι Έλληνες για να ελευθερωθούν από τον τουρκικό ζυγό. Πολλές άλλες είχαν προηγηθεί. Η επανάσταση αυτή πέτυχε, γιατί ήταν η πιο καθολική, η πιο οργανωμένη μιας μακρόχρονης προεργασίας.

Η αυτοδιοίκηση είχε δημιουργήσει ισχυρές οικογένειες προκρίτων με πολιτική επιρροή. Το όραμα και το μαρτύριο του Ρήγα Φερραίου είχαν συγκλονίσει τις ψυχές των Ελλήνων και οι αγώνες των Σουλιωτών είχαν τονίσει την εμπιστοσύνη στην παλικαριά και τη στρατιωτική ικανότητα του λαού. «Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά μονάχοι σαν λιοντάρια στις ράχες στα βουνά…». «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Όλες αυτές τις τάσεις και τις δυνατότητες τις συνταίριασε η Φιλική Εταιρεία, οργάνωσε το λαό, πρόβαλλε αρχηγούς, καθόρισε το χρόνο και κήρυξε την επανάσταση. Η Ελληνική Επανάσταση άρχισε στις 22-24 Φεβρουαρίου στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Μεγάλο και πολύμοχθο είναι το έργο του Αδαμάντιου Κοραή για την πνευματική και πολιτική αναγέννηση του Ελληνικού Έθνους.

Η Ελληνική Επανάσταση είναι ένας αγώνας που έκαναν χριστιανοί με αλλόθρησκους, ένας αγώνας που έκαναν οι Έλληνες στον ίδιο τον αρχαίο ελληνικό χώρο για την ελευθερία. Για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή ιστορία η «κοινή γνώμη» κινητοποιήθηκε σε τόση έκταση και επηρέασε ως ένα σημείο τη διεθνή πολιτική.

Η Ελληνική Επανάσταση του ’21 πέρασε πολλές δύσκολες στιγμές. Κινδύνεψε ακόμη και να συντριβεί. Ο αγώνας μπορεί να χωριστεί σε δυο περιόδους: 1821-1824 και 1824-1829 και έχει, όπως είναι φυσικό, τριπλή όψη: στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική.

Από στρατιωτική άποψη οι Έλληνες κατόρθωσαν να οργανώσουν στρατό και να μεταβάλλουν τον κλεφτοπόλεμο σε πραγματική πολεμική τακτική. Ο στόλος που σχηματίστηκε από τα εξοπλισμένα εμπορικά καράβια κατόρθωσε με τα πυρπολικά να αντιμετωπίσει τα μεγάλα πολεμικά καράβια των Τούρκων και να κυριαρχήσει στο Αιγαίο, εμποδίζοντας αποβάσεις που θα ήταν μοιραίες για τον ελληνικό αγώνα.

Από πολιτική άποψη τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Οι Έλληνες δεν κατόρθωσαν να οργανώσουν πολιτική εξουσία ικανή να διευθύνει τον αγώνα. Τα αίτια ήταν πολλά.

Από διπλωματική άποψη η επανάσταση άρχισε μέσα σ’ ένα κλίμα ακατάλληλο. Κάθε επαναστατική ενέργεια ήταν καταδικαστέα. Λίγο αργότερα οι σφαγές των αμάχων από τους Τούρκους και ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ στις 10 Απριλίου 1821 στην Πόλη συγκλόνισαν την «κοινή γνώμη» και έδωσαν την ευκαιρία στον Ιωάννη Καποδίστρια να ξαναφέρει το ελληνικό ζήτημα στην επικαιρότητα. Δυστυχώς, όμως, δεν υπήρξε ανταπόκριση από τις κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών στην έκκληση της Ελλάδας για βοήθεια. Εξαίρεση αποτελούν οι λίγοι Φιλέλληνες. Αυτούς να τους ευγνωμονούμε. Πάνω από οκτακόσιες χιλιάδες ψυχές θυσιάστηκαν στον αγώνα, για να ελευθερώσουν περίπου ενάμισι εκατομμύριο λαού, που ήταν άστεγος, πεντάφτωχος και χαροκαμένος.

«Το ολιγάνθρωπο Γένος των Ελλήνων έδειξε το Μέγα Θαύμα στην ανθρωπότητα, όταν την 25^η Μαρτίου 1821 κατέθεσε τη ζωή του, ως ενέχυρο της ελευθερίας». Η Ελλάδα μας, έχει ταχθεί από τη μοίρα να είναι θεματοφύλακας της παγκόσμιας ελευθερίας.

Σ’ όλη τη διάρκεια της βαρυσήκωτης σκλαβιάς, η Ορθόδοξη Εκκλησία μας έγινε η Ιερή Κιβωτός, όπου διαφυλάχτηκαν τα ιερά και τα όσια της φυλής μας και εξασφαλίστηκε η εθνική μας επιβίωση. Κανένα άλλο έθνος δεν πέρασε στην ιστορική του πορεία τόσες και τέτοιες δοκιμασίες και κανένα άλλο έθνος δεν έχει να επιδείξει τόση αδάμαστη θέληση να ζήσει. Αυτό ας είναι και το «ευαγγέλιο» του μέλλοντός μας. Θέλουμε να ζήσουμε σαν έθνος και σαν κράτος, όσο ενάντια κι αν μας χτύπησε η μοίρα. 

Η νίκη θα είναι πάντα δική μας, αρκεί να είμαστε ενωμένοι και πιστοί στις παραδόσεις και στις πάτριες αρετές της φυλής μας. Ας καλλιεργήσουμε κι εμείς τα χαρίσματα των αγωνιστών, λαϊκών και κληρικών του 1821, ανατιμώντας τις δυνάμεις μας, τις αρετές και τις παραδοσιακές αξίες του ελληνικού και χριστιανικού μας πνεύματος και καταπολεμώντας τα κηρύγματα της μισαλλοδοξίας και του αναρχοδιχασμού που καλλιεργούν ανάμεσά μας οι εχθροί μας. Ας παραμείνουμε πάντα Έλληνες για τους Έλληνες και για την Ελλάδα.

Οδηγός μας η γνώση της Ιστορίας, πίστη μας η πίστη μας στο Θεό και την πατρίδα, πυξίδα μας οι αρετές της φυλής και στόχος μας τα πεπρωμένα του έθνους μας.

«Για του Χριστού την πίστη την αγία

και της πατρίδας την ελευθερία»

Είναι αδύνατο με λόγια να αποδοθεί ένα μεγαλούργημα σε δράση και δόξα, όπως είναι το μεγαλείο του ’21. Δεν αναφερόμαστε καθόλου ούτε στα σημαντικότερα γεγονότα, τα πρόσωπα της ελληνικής επανάστασης κτλ., αφού κάθε λέξη είναι φτωχή και κάθε φωνή είναι απαλός ψίθυρος που μόλις χαϊδεύει τις γρανιτώδεις ψυχές εκείνων που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς.

Ας γιορτάσουμε κι εμείς την 25^η Μαρτίου, Εθνική μας Εορτή, που καθιερώθηκε με το 980 βασιλικό διάταγμα του Όθωνα στις 15 Μαρτίου 1838, ως επέτειος της έναρξης της επανάστασης και σύμφωνα με τις επικρατούσες υγειονομικές συνθήκες της χώρας μας.

Ζήτω η 25^η Μαρτίου 1821!

Ζήτω το Έθνος!

Ζήτω η Ελευθερία!