Άκρα του τάφου σιωπή...

Γράφει ο Παναγιώτης Βασιλείου

Η ωρολογιακή βόμβα της πληθυσμιακής γήρανσης παραμένει. Μαζί με τη συνεχιζόμενη επιλογή νέων πτυχιούχων να μεταναστεύουν σε χώρες που προσφέρουν καλύτερες αμοιβές και συνθήκες εργασίας θα γίνουμε λιγότεροι και από την εποχή του Περικλέους.

Από την άλλη η αστικοποίηση και η συγκέντρωση σχεδόν του 90%, του πληθυσμού και της οικονομικής δραστηριότητας στα μεγάλα αστικά κέντρα ερημώνει την 'ύπαιθρο και τις ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές.

Στο τόσο σοβαρό για την επιβίωση της ίδιας της χώρας πρόβλημα, για τη λύση του οποίου απαιτούνται μακροπρόθεσμες και βιώσιμες πολιτικές ενίσχυσης της ανάσχεσης της συνεχιζόμενης γήρανσης του πληθυσμού και ριζική αναμόρφωση των αναπτυξιακών προτύπων, επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή.

Στην ύπαιθρο οι εργάτες γης είναι πλέον σπάνιο είδος, εργάτες στο τομέα κατασκευών δεν υπάρχουν, γιατροί δεν υπάρχουν και ούτε πρόκειται, τα σχολεία χωρίς παιδιά είναι κλειστά, τα χωριά ερημωμένα.

Στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους πολλοί σκέπτονται ως λύση την αύξηση του πληθυσμού μέσω μεταναστευτικών ροών. Ακόμη όμως και για αυτή τη λύση απαιτείται στοχευμένη μεταναστευτική πολιτική και σχέδιο ενσωμάτωσης που ούτε σα σκέψη δεν υπάρχουν.

Ο Γιάννης και η Μαρία με το μισθό των 600€ θα προσπαθούν να επιβιώσουν, δίνοντας τη μάχη της επιβίωσης, παλεύοντας με την ακρίβεια και τα καθημερινά προβλήματα, περιμένοντας κάποιο επίδομα να καλύψουν λογαριασμό, αν τους πάει καλά στα σαράντα θα παντρευτούν ίσως να κάνουν και ένα παιδί αν προλάβουν και όταν κι αυτοί γεράσουν σύνταξη θα πάρουν όταν γίνουν 100 χρονών και αν...