Διεύρυνση των στόχων και άνοιγμα της αντιπυραυλικής κάλυψης

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

Το κρίσιμο θέμα των ιρανικών αντιποίνων, των οποίων η φύση και η έκταση θα εξαρτηθούν από τις μελλοντικές ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών, επαναλαμβάνεται και αυτήν τη φορά, έχει σχέση με την Ελλάδα, που βρίσκεται στο στόχαστρο των ιρανικών δυνάμεων, οι οποίες μπορούν και είναι ικανές να αξιολογήσουν τις πιθανές επιθέσεις σε αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, μέσα στη νοτιοανατολική Ευρώπη.
Και όπως είναι φυσικό, η Ελλάδα διαθέτει στρατιωτικές εγκαταστάσεις και υποδομές, όπου φιλοξενούνται αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις, βάσει της συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας (MDCA).
Οι σημαντικότερες από αυτές τις τοποθεσίες περιλαμβάνουν τη Σούδα, την Κρήτη, τη Λάρισα, την Αλεξανδρούπολη και το Στεφανοβίκειο της Μαγνησίας.
Έπειτα, ο χάρτης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη είναι μεγάλος, μια και επεκτείνεται στις χώρες της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Βρετανίας, της Ισπανίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας και, τέλος, της Ουγγαρίας.
Επίσης, στο ραντάρ του Ιράν φέρονται να βρίσκονται οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε Βουλγαρία και Κύπρο, μια και τον Ιούλιο, η γείτονα χώρα ενέκρινε την προσωρινή εγκατάσταση οκτώ αμερικανικών αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού KC-135 και 250 στρατιωτικών, στη βάση Μπεζέρ, ενώ στην Κύπρο λειτουργούν βρετανικές στρατιωτικές βάσεις.
Με αυτή τη μικρή αναφορά για τους στόχους του Ιράν, δεν θα πρέπει να παραλείψουμε τη σκληροπυρηνική ηγεσία του Ιράν, η οποία σχεδιάζει και προωθεί τη δική της στρατηγική, μέσα από την έμφαση των επιθετικών επιχειρήσεων, καθώς και των αμυντικών ενεργειών, για την εξουδετέρωση των εχθρικών απειλών, αλλά και των ασύμμετρων επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, μέσω του σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.
Επίσης, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι στα στενά του Ορμούζ, αλλά και σε άλλες θαλάσσιες περιοχές, όπως τη Μαύρη και την Ερυθρά Θάλασσα, οι οποίες παραμένουν ζώνες υψηλού κινδύνου για την ελληνική ναυτιλία, οι διεθνείς εξελίξεις και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις αυξάνουν τον κίνδυνο για τα εμπορικά πλοία, τα οποία διαχειρίζονται ελληνικές εταιρείες, αλλά και των ίδιων των εργαζομένων, οι οποίοι χάνονται μετά από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα και τις σοβαρές αναταράξεις που συμβαίνουν στην ελληνική ναυτιλία.
Μόνο και μόνο με αυτές τις γεωπολιτικές κρίσεις και τις επιθέσεις σε εμπορικά ελληνόκτητα πλοία, έχουμε σοβαρές ενδείξεις εφαρμογής του δόγματος του Ιράν, ότι θεωρεί εχθρό κάθε χώρα και δύναμη που συνεργάζεται στενά ή φιλοξενεί βάσεις ή βοηθάει στρατιωτικά την Αμερική.
Και με αυτό το πρόσχημα, ο πραγματικός σκοπός του Ιράν είναι ότι η Ελλάδα μπαίνει στο στόχαστρο των πολεμικών επιχειρήσεων αυτού του κράτους, και ίσως σε συνεργασία με την Τουρκία, η οποία, η διαχρονική σχέση με το Ιράν, μπορούν να φέρουν άλλες επιρροές ή σημαντικές αλληλεπιδράσεις, τις οποίες καλείται να διακρίνει ή να τις ερμηνεύσει κατάλληλα, η Αθήνα, και να αντιδράσει ανάλογα.
Σχετικά με όλα αυτά, επίσης είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στο ισχυρό οπλοστάσιο του Ιράν, με έμφαση στους βαλλιστικούς πυραύλους, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τη στρατηγική ισχύ, σε άλλες χώρες της περιοχής.
Η Ελλάδα είναι τελικά στο στόχαστρο.