Ένας κοινός εχθρός !

Γράφει ο Χρήστος Αλεξανδρής

Δώδεκα ημέρες πολέμου στη Μέση Ανατολή και μέχρι αυτή τη στιγμή καμία λύση δεν αχνοφαίνεται στον ορίζοντα. Αντίθετα από κάθε γωνιά γίνεται ολοένα και πιο ορατός ο κίνδυνος μιας γενικότερης ανάφλεξης και μιας τεράστιας ανθρωπιστικής καταστροφής με διαλυμένες οικονομίες και εξαθλιωμένες κοινωνίες, να βυθίζονται ακόμη περισσότερο στη βία και τον εξτρεμισμό. Τα πράγματα στη Μέση Ανατολή δεν είναι τελικά όπως φαίνονται αλλά είναι πολύ χειρότερα, αν σκεφτούμε ότι σε αυτόν τον πόλεμο τα εμπλεκόμενα μέρη δεν είναι αυτοί που επιτίθενται και αυτοί που αμύνονται αλλά ήδη εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο 15 χώρες και φυσικά είναι ένας πόλεμος που δεν θα αφήσει ήσυχο κανένα κράτος και κανέναν πολίτη στον πλανήτη βλέποντας τις επιπτώσεις που ήδη έχει στην παγκόσμια οικονομία. Όλοι γνωρίζουμε πότε ξεκίνησε, αλλά κανένας δεν γνωρίζει πότε και πώς θα τελειώσει. Καταθέτουμε μερικές σκέψεις χωρίς να είμαστε ειδικοί, ούτε διεθνολόγοι, ούτε πολιτικοί αναλυτές. Απλά ως απλοί πολίτες που κανένας δεν ρώτησε τη γνώμη μας, εκφράζουμε τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες μας, πιστεύοντας ότι τους ιδίους προβληματισμούς και τις ίδιες ανησυχίες έχουν όλοι οι πολίτες όσο μακριά κι αν βρίσκονται από τις περιοχές που μαίνονται με σφοδρότητα οι πολεμικές επιχειρήσεις. Διότι κακά τα ψέματα. Με την παγκοσμιοποίηση και την ανάπτυξη της τεχνολογίας, της επικοινωνίας και των πληροφοριών, ο πλανήτης μοιάζει με ένα μεγάλο χωριό όπου αυτό που συμβαίνει πολύ μακριά από εμάς, επηρεάζει άμεσα τις ζωές μας. Όπως εμείς αντιλαμβανόμαστε τις εξελίξεις τα πράγματα έχουν ως εξής : Τον πόλεμο στο Ιράν τον κήρυξαν δύο ηγέτες, ο Τράμπ των ΗΠΑ και ο Νετανιάχου του Ισραήλ, χωρίς να ρωτήσουν και να συμβουλευτούν κανέναν. Ούτε τον ΟΗΕ, ούτε την Ευρώπη, ούτε κανέναν άλλο διεθνή οργανισμό. Πόλεμο αποφάσισαν να κάνουν με το Ιράν και πόλεμο κάνουν γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς. Αυτή είναι η νέα τάξη πραγμάτων που ''εκθειάζουν '' ορισμένοι Έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Μάλλον με μια νέα εκδοχή του παρελθόντος της αποικιοκρατίας μοιάζει όπως πολύ εμπεριστατωμένα αναλύει ο δημοσιογράφος Τίμ Μάρσαλ στο βιβλίο του ''Αιχμάλωτοι της Γεωγραφίας ''. 
Ας μην κρυβόμαστε : Είναι ένας πόλεμος πέρα και έξω από κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας, όπως έχει αναφέρει ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ κ. Γκουτιέρες. Είναι ένας παράνομος πόλεμος όπως καταγγέλλουν όσοι αντιπολιτεύονται τις επιλογές Τράμπ -Νετανιάχου. Όμως για να είμαστε συνεπείς σε αυτά που υποστηρίζουμε κάθε φορά αυτή η καταγγελία δεν μπορεί να αθωώνει τις κτηνωδίες και τις βαρβαρότητες που διαπράττει το θεοκρατικό και απολύτως σκοταδιστικό και τυραννικό καθεστώς των Αγιοταλάδων του Ιράν. Όταν η διεθνής κοινότητα έχει ανάγκη να υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο και μια διεθνή τάξη με νόμους και κανόνες και πολύ σωστά πράττει έστω κι αν δεν ιδρώνει το αυτί του Αμερικανού προέδρου, δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια και να αδιαφορεί για τις κτηνωδίες και τις βαρβαρότητες που διαπράττουν οι μουλάδες του Ιράν μέσα στη χώρα τους. Ποιό διεθνές δίκαιο άραγε είναι αυτό που αδιαφορεί για το αν στο εσωτερικό μιας χώρας διαπράττονται εγκλήματα από μια στυγνή δεσποτεία ; Στην ιστορία οι πιο ισχυρές συμμαχίες έχουν σχηματιστεί πάντα από το φόβο για τον κοινό εχθρό. 
Και δυστυχώς σήμερα το καθεστώς στο Ιράν είναι ο κοινός εχθρός του Ισραήλ, των χωρών του Περσικού Κόλπου και ολόκληρης της Δύσης. 
Όταν οι μουλάδες του Ιράν δεν δίνουν δεκάρα για την ανθρώπινη ζωή, τα δικαιώματα των γυναικών και των ανδρών. Όταν εκτελούν εν ψυχρώ διαδηλωτές γιατί τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για την καταπίεση που υφίστανται, όταν δεν λογαριάζουν με λίγα λόγια τον ίδιο το λαό τους, αυτό που πρέπει να σκεφτεί η διεθνής κοινότητα είναι πόσο επικίνδυνο για όλους μπορεί να γίνει αυτό το κράτος αν έχει στα χέρια του και πυρηνικά όπλα. Τον κίνδυνο αυτό τον αντιλαμβάνονται ήδη οι γειτονικές χώρες του Ιράν στη Μέση Ανατολή και παίρνουν ήδη τα μέτρα τους για να προστατεύσουν αυτό που κατάφεραν τα προηγούμενα χρόνια. Να ανεβάσουν το βιοτικό επίπεδο των λαών τους και να εξελιχθούν σε παγκόσμια κέντρα εμπορίου και τουρισμού. Πασχίζουν να αφήσουν πίσω τους ένα παρελθόν βίας, εμφύλιων συγκρούσεων, θρησκευτικού φανατισμού, βάρβαρου εθνικισμού και αβυσσαλέου μίσους για τον γείτονα. Είναι χώρες που δεν ορκίζονται να εξαφανίσουν τον γείτονα αλλά επιδιώκουν να συνυπάρξουν μαζί του, χωρίς να βλέπουν πυραύλους και βλήματα πάνω από τα κεφάλια τους. Ο πόλεμος και η βία δεν ήταν ποτέ η λύση στην κόλαση της Μέσης Ανατολής. Αν αυτή ήταν η λύση σήμερα η περιοχή θα ήταν ένας παράδεισος !