Για να σωθούν τα δάση μας

Γράφει ο
Στέλιος Ζαχαρόπουλος  

Η φράση "τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου" ταιριάζει απόλυτα στο φλέγον ζήτημα της προστασίας των δασών μας απο τις πυρκαγιές =. 

Με την πρώτη αβίαστη διαπίστωση να αφορά την σε κάθε επίπεδο διαχρονική αναποτελεσματικότητα των προσπαθειών της πολιτείας. Μέσα από την πάγια αντίληψη ότι όλα σήμερα πρέπει και μπορούν να αντιμετωπίζονται με τη λειτουργία ενός κράτους–χωροφύλακα. Τέτοιο κράτος θέλουμε το 2026 να μας εκφράζει. Με τους πολίτες "αφοπλισμένους" και χωρίς δυνατότητα συνέργειας….

Ίσως επειδή αυτός είναι και ο μόνος ρόλος που κάποιοι αντιλαμβάνονται και μπορούν να ασκούν.... 

Ρίχνουμε πάντα το βάρος στην καταστολή και στρουθοκαμηλίζουμε μπροστά στις αιτίες γένεσης των προβλημάτων. Ένα από τα θέματα που αναδεικνύεται είναι ότι οι πολιτικοί μας θα πρέπει κάποτε να αντιληφθούν το μέγεθος του προβλήματος. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι υπηρεσιακές προσεγγίσεις από μόνες τους δεν επαρκούν. Προέχουν οι μεγάλες και αδήριτες ανάγκες για την ενίσχυση της πολιτικής μας προστασίας με τον προγραμματισμό παρεμβάσεων πρόληψης. Ουσιαστικών παρεμβάσεων πρόληψης και όχι δράσεων που θα είναι "στάχτη για τα μάτια του κόσμου". 

Και εδώ πάνω από όλα μεγάλη είναι η ανάγκη για την οργανωμένη συμμετοχή των ειδικών που θα μελετήσουν και θα σχεδιάσουν τις ελάχιστα απαραίτητες υποδομές. 

Η σύγχρονη τεχνολογία επίσης παρέχει πολλές δυνατότητες. Παράλληλα, είναι αδιανόητο σήμερα να μη γίνονται αντιληπτές οι τραγικές συνθήκες που επικρατούν στην ενδοχώρα λόγω πληθυσμιακής "αποψίλωσης". Μία από τις συνέπειες είναι ότι ολόκληρες περιοχές της υπαίθρου καταλήγουν αδιάβατες λόγω της υπερβολικής βλάστησης. Υπάρχουν δάση που δεν έχουν καθαρισθεί για πολλές 10ετίες. Σκέφθηκαν ποτέ οι αρμόδιοι τις τραγικές επιπτώσεις όταν η υπερβολική βλάστηση καταλήγει να γίνεται "καύσιμη ύλη" σε περίπτωση πυρκαγιάς; 

Θέλουμε να ασχοληθούμε σοβαρά με την πρόληψη; Εάν ναι, ας διδαχθούμε λίγο από τη γειτονική μας Βουλγαρία. Σύμφωνα με όσα μαθαίνονται μόνο υποτιμητικό δεν θα είναι…. 

Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα που εγείρεται είναι οι πασιφανείς ανάγκες δραστικής αναμόρφωσης της ισχύουσας νομοθεσίας. Αφενός για να βελτιωθούν οι νομοθετικές μας ρυθμίσεις και αφετέρου για να ξεφύγουμε ως κρατική οντότητα από τις νοοτροπίες του προηγούμενου αιώνα. Πρόκειται για ανάγκη "πρώτης γραμμής" που προφανώς έχει ως προαπαιτούμενη την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος. 

Μπορεί κάποιοι από τους πολιτικούς μας να δυσαρεστούνται, όμως αυτή είναι η "μαύρη αλήθεια". Για να σωθούν τα δάση μας και για να ελπίζουμε σε ένα όσο γίνεται καλύτερο αύριο θα πρέπει οι εκτάσεις τους να μην είναι "παρατημένες". Και εδώ το κράτος με τις υπηρεσίες του, έχει εκ των πραγμάτων τον πρώτο λόγο. Θα πρέπει επιτέλους τα προϊόντα των δασών μας να αξιοποιούνται στο βαθμό που θα μπορούσε και θα έπρεπε. Με τη συντεταγμένη πολιτεία να έχει το "πάνω χέρι", στα πλαίσια όμως της πάγιας επιδίωξης για την ανάπτυξη των ικανών και αναγκαίων ιδιωτικών δραστηριοτήτων.