Η γενιά της απογοήτευσης! (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Την εβδομάδα που πέρασε η επικαιρότητα επικεντρώθηκε στα όσα δήλωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρώτη του μετά την τραγωδία των Τεμπών τηλεοπτική του εμφάνιση. Παρακολούθησα από την αρχή μέχρι το τέλος την συνέντευξη του πρωθυπουργού στον Alpha με τον Σταύρο Θεοδωράκη.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αρχή της συνέντευξης κλήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις νέων ανθρώπων που έζησαν από κοντά τον εφιάλτη μετά τη φονική σύγκρουση των δύο τρένων.

«Αν ήμουν κόρη σας κ. Πρωθυπουργέ και μετά από αυτό που έπαθα, σας έλεγα πως φοβάμαι και θέλω να αλλάξω χώρα, τι θα με συμβουλεύατε;», ρώτησε η Ευδοκία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αποκρίνεται πως η Ευδοκία έχει κάθε λόγο να είναι θυμωμένη, να φοβάται, να ανησυχεί: «Δεν γίνεται σήμερα ένα νέο παιδί να μπαίνει στο τρένο και να αισθάνεται ότι μπορεί να του συμβεί κάτι τόσο τραγικό.

Θα της έλεγα όμως ότι πρέπει τελικά να επιμείνει. Να βάλει και αυτή πλάτη για να αλλάξει αυτή η χώρα».

Στην ίδια την απάντηση του πρωθυπουργού κρύβονται οι ενοχές ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος που κυβερνά τη χώρα και δεν έχει καταφέρει να προσφέρει στους νέους την ελπίδα και την αισιοδοξία που χρειάζονται για να προχωρήσουν στη ζωή τους.

Ζούμε σε μια χώρα που τα πολιτικά κόμματα συνεχώς αυτοθαυμάζονται για τα “κατορθώματά” τους και αποφεύγουν κάθε αυτοκριτική για τα κακώς κείμενα.

Ζούμε σε μια χώρα που βολεύεται να φορτώνει συνεχώς βάρη και υποχρεώσεις στις πλάτες της νέας γενιάς για να συνεχίσουν οι προηγούμενες γενιές να συσσωρεύουν συνταξιοδοτικά προνόμια.

Οι προηγούμενες γενιές ξεκινούσαν τη ζωή τους έχοντας την πεποίθηση πως θα ζήσουν πολύ καλύτερα από τους γονείς τους. Ζούσαν με αυτή την ελπίδα και έβρισκαν μπροστά τους πολλές ευκαιρίες.

Σήμερα ζούμε σε μια χώρα που οι νέοι έχουν πλέον την πεποίθηση πως θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους.

Για τους νέους η μεταπολιτευτική ευημερία μοιάζει με όνειρο απατηλό. Ο κατώτατος μισθός όχι μόνο δεν αποτελεί εγγύηση κοινωνικής προοπτικής αλλά δεν βοηθά τους νέους εργαζόμενους να ξεφύγουν από τη φτώχεια.

Οι ανισότητες εισοδήματος και πλούτου στην Ελλάδα αποκτούν εκρηκτικές διαστάσεις.

Οι νέοι που σπουδάζουν και οι νέοι εργαζόμενοι δεν έχουν και πολλές ελπίδες να δούν τα εισοδήματά τους να βελτιώνονται στη διάρκεια της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας, αν υπολογίσουμε στις χαμηλές αμοιβές και τα υψηλά ενοίκια που πληρώνουν για τη στέγασή τους.

Ζούμε σε μια χώρα που ο ίδιος ο πρωθυπουργός αυτής της χώρας δηλώνει πως οι νέοι σήμερα έχουν κάθε λόγο να είναι θυμωμένοι, φοβισμένοι και ανήσυχοι για το μέλλον τους. Στις ποιοτικές δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται υπάρχει ενα ερώτημα που απευθύνεται στους νέους και τους ζητούν να απαντήσουν αν θέλουν συνέχεια της πορείας που ακολουθεί η χώρα ή αλλαγή πορείας.

Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων απαντούν “αλλαγή”. Καταλύτης αλλαγής σε μια κοινωνία είναι η αισιοδοξία.

Η απαισιοδοξία όμως που νιώθουν σήμερα οι νέοι μπορεί να οδηγήσει τη γενιά της απογοήτευσης στην απόρριψη του πολιτικού συστήματος στις κάλπες.

Χρήστος Αλεξανδρής