Κυβερ­νώσα ή δια­χει­ρι­στική; Αριστερά με πολι­τική ταυ­τότητα

Γράφει η Βασιλική Λάζου

Αν η Αρι­στερά απο­δε­χτεί πλήρως τη λογική της δια­χείρι­σης, τότε τι απο­μένει από τον ίδιο της τον χαρα­κτήρα;
H Αρι­στερά ιστο­ρικά δεν συγκρο­τήθηκε πάνω στην ανάθεση. Αντίθετα στη­ρίχτηκε στη συλ­λο­γική οργάνωση, στα κινήματα, τα συν­δι­κάτα και στις κοι­νω­νι­κές διε­κδι­κήσεις. Όταν αυτή η διάσταση υπο­χω­ρεί, η πολι­τική παύει να είναι πεδίο σύγκρου­σης και αλλα­γής και μετα­τρέπε­ται σε μικρο­δια­χείριση του υπάρ­χο­ντος. Γι’ αυτό το κρίσιμο ερώ­τημα δεν είναι απλώς πώς κυβερ­νάται ένα κράτος, αλλά αν μπο­ρεί να υπάρ­ξει κυβερ­νώσα Αρι­στερά που να μην εγκλω­βίζε­ται στη λογική της προ­σαρ­μο­γής. Μια πολι­τική που περιο­ρίζε­ται στη δια­χείριση, ακόμη κι αν είναι απο­τε­λε­σμα­τική τεχνικά, κιν­δυ­νεύει να απο­λέσει τον ίδιο της τον λόγο ύπαρ­ξης: Την αλλαγή των κοι­νω­νι­κών συσχε­τι­σμών και τη διεύρυνση της δημο­κρα­τίας.
Η απάντηση δεν μπο­ρεί να δοθεί χωρίς την κοι­νω­νία. Χωρίς συλ­λο­γική οργάνωση, χωρίς συμ­με­τοχή και χωρίς ζωντα­νές μορ­φές κοι­νω­νι­κής δράσης, η πολι­τική απο­δυ­να­μώ­νε­ται και κλείνει μέσα στο κράτος ή στους «ειδι­κούς». Αντίθετα, όταν η κοι­νω­νία παρεμ­βαίνει ενεργά, τότε η δια­κυ­βέρ­νηση μπο­ρεί να απο­κτήσει ξανά την προ­ο­πτική της αλλα­γής.
Αυτός είναι και ο βασι­κός προ­βλη­μα­τι­σμός που ανα­δει­κνύε­ται μέσα από τη σημε­ρινή εμπει­ρία: Αν η Αρι­στερά κυβερνά χωρίς να αλλάζει, αν περιο­ρίζε­ται στη δια­χείριση, τότε στο τέλος δεν κιν­δυ­νεύει απλώς να απο­τύχει πολι­τικά, αλλά να χάσει τον ίδιο της τον εαυτό.