O πλούτος της πολιτικής!

Γράφει ο Χρήστος Αλεξανδρής

Εν μέσω πολεμικών συγκρούσεων,  μεγάλης ενεργειακής κρίσης και ισχυρών πληθωριστικών κυμάτων, στην Ελλάδα αυτό που πρωτίστως μας ενδιαφέρει και μας απασχολεί είναι ο χρόνος των εκλογών με τους περισσότερους δημοσιολογούντες να στοιχηματίζουν προβλέποντας το μήνα που θα στηθούν οι κάλπες. 
Στη σκιά αυτών των στοιχημάτων άνοιξε και μια άλλη  μεγάλη συζήτηση για το πολιτικό χρήμα με αφορμή τα πόθεν έσχες των πολιτικών. 
Θα συμφωνήσω ως ένα βαθμό με την κριτική που γίνεται. Ότι δηλαδή μια πρόχειρη ματιά στα πόθεν έσχες των πολιτικών αρχηγών, υπουργών, βουλευτών αλλά και πολλών αυτοδιοικητικών που δόθηκαν στη δημοσιότητα,  δημιουργεί την εσφαλμένη κατ'  εμέ άποψη ότι  η ενασχόληση με την πολιτική έχει γίνει το πιο προσοδοφόρο επάγγελμα στον κόσμο. 
Είναι όμως η πολιτική μια ''κλειστή λέσχη πλουσίων'' όπως θέλουν να την παρουσιάζουν κάποιες ακραίες φωνές που ακούγονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Μια ''λέσχη πλουσίων'' που δεν επηρεάζεται από εξωγενείς κρίσεις,  και μπορεί να αυξάνει τα εισοδήματα της και τα περιουσιακά της στοιχεία ακόμα και σε περιόδους που η υπόλοιπη κοινωνία προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες οικονομικές συνθήκες;
Θα συμφωνήσω ότι η δημοσίευση κάθε χρόνο των πόθεν έσχες των πολιτικών δίνει σε αυτές τις ακραίες φωνές το βήμα για να βγάλουν τα απωθημένα τους απέναντι στους κοινοβουλευτικούς και αυτοδιοικητικούς αντιπροσώπους μας. 
Όμως όσοι στάζουν φαρμάκι με την ισοπεδωτική κριτική που ασκούν στους πολιτικούς, θα πρέπει να αναλογιστούν ότι έχουν αυτό το δικαίωμα, ακριβώς επειδή ζούμε σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Γι' αυτό και έχουμε το ελεύθερο να τους κριτικάρουμε όσο αυστηρά και ενδεχομένως και άδικα γίνεται. 
Δεν πρέπει να ξεχνάμε επομένως ότι τους πολιτικούς εμείς τους επιλέγουμε και κανένας δεν τους επιβάλλει με τα κανόνια. Το πραγματικό ζήτημα ομως δεν είναι οι περιουσίες των πολιτικών, αλλά ο τρόπος που κυβερνούν και αντιπολιτεύονται στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αν η Δημοκρατία που έχουμε και όλοι μας υπερασπιζόμαστε είναι λειτουργική και αποτελεσματική και αν χρειάζεται βελτιώσεις. Διότι εμείς που επιλέγουμε τους πολιτικούς,  ζούμε και με τις συνέπειες των επιλογών και των σφαλμάτων μας στην κάλπη. 
Με αυτό το δεδομένο, στόχος του σημερινού σημειώματος δεν είναι να αμφισβητήσει τα δηλωθέντα εισοδήματα των πολιτικών, την οικονομική τους κατάσταση. Στόχος είναι να καταδείξω ένα σημαντικό πρόβλημα αντιπροσώπευσης που αντιμετωπίζει η Ελληνική Δημοκρατία σήμερα.
Την κρίση εμπιστοσύνης και μεγάλης δυσπιστίας των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς συνολικά. Που καταλήγει σε κρίση αντιπροσώπευσης. Και αυτή η κρίση αντιπροσώπευσης εκπηγάζει και από το γεγονός ότι οι πολιτικοί και συνολικά το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν τα πήγαν και πολύ καλά  από τις θέσεις ευθύνης που τους εμπιστεύτηκε με την ψήφο του ο ελληνικός λαός. 
Αντίθετα οι πολιτικοί που κυβέρνησαν μας φόρτωσαν τρία μνημόνια, μια βαθιά οικονομική ύφεση που όμοια της δεν συναντήσαμε σε καμία άλλη χώρα της Ευρώπης, μεγάλες ανισότητες εισοδήματος και πλούτου, την απορρύθμιση των αγορών με συνέπεια να δημιουργηθούν μονοπώλια και ολιγοπώλια στην πραγματική οικονομία σε μια περίοδο μεγάλων αβεβαιοτήτων και κατακόρυφης αύξησης του κόστους ζωής.
 Είναι αλήθεια επίσης ότι στις συζητήσεις που κάνουμε, μας αρέσει να αναδεικνύουμε την μακιαβελική εκδοχή της πολιτικής. Ότι δηλαδή η πολιτική είναι ένας σκοτεινός κόσμος γεμάτος σκάνδαλα, διαφθορά. Και ότι οι πολιτικοί -που εμείς επιλέγουμε - είναι ένας κόσμος αθέμιτων προνομίων και πλουτισμού! 
Πάντα όμως υπάρχει και η θετική πλευρά των πραγμάτων. Δεν είναι όλα μαύρα σε αυτή τη χώρα. Η Ελλάδα βγήκε από τα μνημόνια με πολλές θυσίες και εξακολουθεί να έχει πολλά προβλήματα. Όμως παραμένει μια χώρα ευημερούσα και ειρηνική. Η κρίση ξεπεράστηκε χωρίς να συμβεί το χειρότερο και αυτό σε μεγάλο βαθμό είναι έργο των πολιτικών που ανέλαβαν ευθύνες διακυβέρνησης. Με τα λάθη τους, τις αστοχίες τους αλλά και τις σωστές επιλογές και αποφάσεις τους. 
Επομένως η κριτική για το πόσο αντιπροσωπευτική και πόσο αποτελεσματική είναι η δημοκρατία μας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψιν της τη μεγάλη εικόνα.