Σκελετοί στα ντουλάπια !

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας δεν είναι η οικονομική χρεοκοπία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ακόμη και στα αδιέξοδα αρνείται να αλλάξει πορεία. Πολλοί πίστευαν ότι η κρίση θα μας έδινε την ευκαιρία, να εγκαταλείψουμε δοκιμασμένες και αποτυχημένες συνταγές και να αλλάξουμε πορεία εφαρμόζοντας ιδέες που ιδεολογικά και πολιτικά κυριάρχησαν σε όλο τον κόσμο. Έκαναν λάθος. Αυτό που περίτρανα αποδεικνύεται σήμερα μετά από μια περιπέτεια οκτώ χρόνων είναι ότι η κρίση δεν μας έκανε σοφότερους, αλλά αντιδραστικότερους. Αντί να προσαρμοστούμε στην πραγματικότητα και να δούμε που πάει ο κόσμος, εμείς αρνούμαστε την πραγματικότητα και τις περισσότερες φορές προσπαθούμε να την προσαρμόσουμε στις ιδεοληψίες και στις αυταπάτες που κουβαλάμε από το παρελθόν. Και οι οποίες μας εμπόδισαν μέχρι σήμερα να προχωρήσουμε σε όλες εκείνες τις απαραίτητες αλλαγές που έχει ανάγκη η οικονομία για να αναπτυχθεί και η κοινωνία για να ευημερήσει. Το παράδοξο είναι ότι υπερασπιζόμαστε ένα χρεοκοπημένο μοντέλο με το μανδύα της προοδευτικότητας, ενώ είναι ότι πιο συντηρητικό και αναχρονιστικό έχει απομείνει στην ελληνική κοινωνία. Σκελετοί στα ντουλάπια ! 

Με έκπληξη άκουσα την προηγούμενη εβδομάδα τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Σαρακιώτη να διακηρύσσει την αντίθεσή του στο αυστριακό μοντέλο εργασιακών σχέσεων, το οποίο το κατήγγειλε ως νεοφιλελεύθερο. Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ με την τοποθέτησή του αυτή μας θύμισε μια παλαιότερη πολιτική κόντρα που είχε ξεσπάσει μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ για το Ιρλανδικό μοντέλο. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει κοντά δεκαπέντε χρόνια και επειδή μεσολάβησε μια μεγάλη οικονομική καταστροφή πιστεύαμε ότι νέοι πολιτικοί θα διακινούσαν φρέσκες ιδέες και δεν θα ανησυχούσαν το 2018 μη τυχόν και εφαρμοστεί το αυστριακό ή το Ιρλανδικό μοντέλο στην οικονομία και αλλοιωθεί “η πορεία προς το σοσιαλισμό που έχουμε χαράξει”. Προς Θεού. Άλλωστε αυτές οι οικονομίες που εμείς ξορκίζουμε, τα πήγαν τόσο ...χάλια που να σκεφτείτε ότι δεν μπήκαν σε κανένα μνημόνιο και σε καμία επιτήρηση. Τα καταφέρνουν μια χαρά μόνοι τους.

Όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα δεν διαδηλώνουν εναντίον τους, όπως κάνουμε εμείς στην Ελλάδα, αλλά πειραματίζονται με νέα πράγματα, προσπαθώντας να βρουν τις λύσεις πέρα και έξω από δογματισμούς, ξεπερασμένες αντιλήψεις και ιδεολογικές αγκυλώσεις.

Εμείς στην Ελλάδα δίνουμε ακόμη μάχες για να επαναφέρουμε στα πράγματα τον σοσιαλισμό και τις αριστερές ιδεοληψίες, παρά το ότι η πραγματικότητα και η ίδια η ζωή μας διαψεύδει καθημερινά. Όσοι διακινούν όμως τις ιδεοληψίες του παρελθόντος, οφείλουν και μια εξήγηση στους ανθρώπους που τους παρακολουθούν. Πως γίνεται σε όλα τα κράτη - μέλη που έχουν ανταγωνιστικές αγορές και εφαρμόζουν πολιτικές ελεύθερης οικονομίας, οι εθνικοί κατώτατοι μισθοί να έχουν αυξηθεί και στην Ελλάδα, που αντιστέκεται σθεναρά στο σκιάχτρο του νεοφιλελευθερισμού και συνεχίζει να δίνει τον υπέρ πάντων αγώνα για να μην αλλάξει τίποτα, ο κατώτατος μισθός να εχει μειωθεί ;

Πως γίνεται, κύριε Σαρακιώτη, η νεοφιλελεύθερη Ιρλανδία να έχει κατώτατο μισθό 1.542 ευρώ και εμείς που όλα αυτά τα χρόνια, πριν και μετά την κρίση, αγωνιστήκαμε
να μην γίνουμε Ιρλανδία να εχουμε κατώτατο μισθό 568 ευρώ ; Πως γίνεται η Βρετανία με την παράδοση του Θατσερισμού (Φτύστε στο κόρφο σας μη μας βρεί κανένα κακό και χάσουμε την αριστεροσύνη μας) να εχει κατώτατο μισθό 1.139 ευρώ ; Πως γίνεται η “πατρίδα” της καπιταλιστικής ελεύθερης οικονομίας να έχει κατώτατο μισθό 1.192 ευρώ και σχεδόν μηδενική ανεργία ;

Είναι στραβός ο γυαλός ή μήπως εμείς στραβά αρμενίζουμε ;

Η μάχη των ιδεών έχει κριθεί τις προηγούμενες δεκαετίες σε παγκόσμιο επίπεδο με νικήτριες τις δυνάμεις της αγοράς και της δημοκρατίας. Γι’ αυτό αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα στην Ελλάδα είναι λιγότερη παρέμβαση του κράτους στην οικονομία και πρακτικές λύσεις στήριξης των επιχειρήσεων. Το να συνεχίζουμε να πυροβολάμε τα “εχθρικά αεροπλάνα”, ενώ όλοι μας φωνάζουν ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει δεν οδηγεί πουθενά !

Ας σταματήσουμε επομένως να συκοφαντούμε και να δαιμονοποιούμε κάθε λύση που θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάκαμψη της οικονομίας, επειδή δεν είναι σύμφωνη με τα πιστεύω μας και τις πολιτικές μας πεποιθήσεις και ας κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα. 

Χρήστος Αλεξανδρής