ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Γράφει ο Χ.Τ. ο Βιτ’λιώτης 

Η ζωή μας η μετρέσα* Μας συνήθισε στην πρέσα
Λεμονόκουπα στυμμένη Συνεπής πεπατημένη.
 
Συνηθίσαμε στο ψέμα Σαν τη μαχαιριά στο αίμα
 Συνηθίσαμε στο δήθεν Άπαντες ένθεν κακείθεν.
 
Τα παθήματα στ’ αλήθεια Καταλήγουν στη συνήθεια
Όσα πάθη τόσα λάθη Θάλασσα με κατακάθι.
 
Η απόλαυση της φήμης Νόστιμο φαΐ της μνήμης
Π’ οδηγεί για τιμωρία Πάντα στην απελπισία.
 
Η συνήθεια είναι ρουτίνα Μοιάζει με ξινή ρετσίνα
Πίνεις στην αρχή ξινίζει Και στο τέλος σε κοιμίζει.
 
Η χειρότερη συνήθεια Είναι μας τα παραμύθια
Τρώγει ο εγωισμό σου Και το κέρδος ο χαμός σου.
 
Συνηθίζεις και τις ήττες Όπως τις καμένες πίτες
Τις καλμάρεις με το κλάμα Της ψυχής σου τη ρεκλάμα.
 
Συνήθεια είναι κι η ευτυχία Μα ποτέ η δυστυχία
Καλλιεργείται λεν το στόρι Όμως δεν υπάρχουν σπόροι.
Η συνήθεια σαν γεράσει Και το μπούσουλά της χάσει
Δεν αφήνει αναμνήσεις Μα σε πάει να κατουρήσεις.
 
Έξις λεν Δευτέρα φύσις Που σκοτώνεις για να ζήσεις  
Τις ρυθμίσεις ταξιδιώτη Στην πρωτόπλαστη την Πρώτη.
*
Οι συνήθειες ηδονής Ανασταίνονται το βράδυ
Με πιστόλι εξ’ επαφής Τρέχουνε για το καράβι.

*μετρέσα = ερωμένη

Λαμία 09/05/2026
Χ.Τ. ο Βιτ’λιώτης