Τ’ αηδόνια ξανάσμιξαν...

Γράφει ο Νίκος Καλαντζής,

(ένας από τα μέλη της «ομάδας»)

Τ’ αηδόνια ξανάσμιξαν κι η τεράστια αγκαλιά της φοιτητικής της φωλιάς, άνοιξε διάπλατα να τα υποδεχθεί, όπως το μουντό πρωινό του Σεπτέμβρη του 1976, όταν για πρώτη φορά περνούσαν την πύλη, της τότε, Παιδαγωγικής Ακαδημίας Λαμίας.
Τα νεαρά επαρχιωτόπουλα της εποχής εκείνης, μεγάλωσαν κι άνοιξαν τις δικές τους επαγγελματικές αλλά και οικογενειακές φτερούγες, παραδίνοντας στην ελληνική κοινωνία στρατιές νέων ανθρώπων, που κοντά τους έμαθαν πέρα από τις εγκύκλιες γνώσεις και τον τρόπο να σταθούν και να επιτύχουν σαν υπεύθυνοι πολίτες, σταδιοδρομώντας μ’ επιτυχία και στον επαγγελματικό τομέα. 
Γέμισε, λοιπόν, τ’ απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, με χαρούμενα «τιτιβίσματα», χαράς κι έκπληξης, ο εξωτερικός χώρος της πρώην Παιδαγωγικής Ακαδημίας, στην εμφάνιση καθενός παλιού συσπουδαστή ή καθεμιάς συσπουδάστριας που εμφανιζόταν στο χώρο συνάντησης. 
Κι εκεί, κάνοντάς μας μεγάλη τιμή και χαρά, παρών και ο αιώνιος έφηβος της καταγραφής παρόμοιων γεγονότων, ο αειθαλής κ. Νίκος Δαβανέλλος που με το αχώριστο «όπλο» του, τη φωτογραφική του μηχανή, αποτύπωσε κάθε στιγμιότυπο καλωσορίσματος, περνώντας το στην αιωνιότητα των φωτογραφικών του (ανεκτίμητων) καταγραφών. Το τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, όλων μας, είναι ελάχιστο μπροστά στην ανεκτίμητη προσφορά του. 
Αφού δόθηκε και η παράταση αναμονής του… ελληνικού τετάρτου για την πιθανή άφιξη, κυρίως, των μακρινών συνδαιτημόνων, η βροντόφωνη φωνή του Δημήτρη, μας κάλεσε να διαβούμε, πενήντα χρόνια μετά, το κατώφλι του νυν Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, όπου στο Αμφιθέατρο, έγινε η επίσημη υποδοχή με την ανάγνωση του καταλόγου των παρόντων, από την ψυχή της εκδήλωσης, τον αεικίνητο, Κυριάκο, συνοδεία θερμών χειροκροτημάτων για κάθε παρόντα. 
Ακολούθησε η ανάγνωση του καταλόγου των… απόντων, για προσωπικούς, οικογενειακούς ή κοινωνικούς λόγους, από τον Νίκο Μπέτσιο. Μια δωδεκάδα καταγράφηκε στο «απουσιολόγιο» της συγκεκριμένης συγκέντρωσης!
Το τελετουργικό της υποδοχής, συνεχίστηκε με το πιο δύσκολο και συγκινητικό κομμάτι, που «παρουσιάστηκε» απ’ τον υπογράφοντα κι αφορούσε τις απώλειες συναδέλφων, που «ευτυχώς» ήταν μόνο τρεις:  
Την αρχή είχε κάνει ο «ξανθός άγγελος» των Σερρών, ο Μιχ. Ζαφειρόπουλος, που βιάστηκε πολύ να μας αφήσει, αφού από την πρώτη κιόλας συγκέντρωσή μας, ο Μιχάλης μας, μάς έβλεπε από ψηλά. Ακολούθησε η Ευαγγελία Αντωνοπούλου, λίγα χρόνια αργότερα και το μακάβριο «χορό» έκλεισε πρόσφατα ο Αρτινός, Βαγγ. Μανιώτης, που είχε σήμα κατατεθέν τη σοβαρότητά του, αλλά και το τσεκουράτο χιούμορ. Στη μνήμη τους, κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή, αφού με τη βοήθεια του ομιλούντα «ζωντάνεψαν» τα πρόσωπά τους, για τους παρευρισκομένους. 
Κι επειδή το κλίμα βάρυνε με την αναφορά στην απουσία των μεγάλων απόντων, ακολούθησε η παράθεση γεγονότων κι αναμνήσεων, από πολλούς παρευρισκόμενους, από την κοινή φοιτητική τους ζωή.  
Έτσι, η ισορροπία αποκαταστάθηκε και η… δράση μεταφέρθηκε στο εμβληματικό τουριστικό περίπτερο, στο λόφο του Αγίου Λουκά.  Εκεί, είχε στηθεί ένα τεράστιο τραπέζι, στα… εξωτερικά πλαϊνά του περιπτέρου, όπου αρχικά προσφέρθηκε αναψυκτικό ή καφές κι ακολούθησε πλούσιο δείπνο, στο περιθώριο του οποίου, ξετυλίχθηκαν άπειρες αναμνήσεις και η μια αναφορά διαδεχόταν την άλλη. 
Παράλληλα, τα κινητά… πήραν φωτιά, αποτυπώνοντας στιγμιότυπα και «ενσταντανέ» ανάμεσα στους συνδαιτημόνες. Τα Viber, έφερναν στο… τραπέζι, τα οικογενειακά… κατορθώματα, με φωτογραφίες των οικογενειών των παρευρισκομένων, με τα παιδιά αλλά και τα εγγόνια τους, που παρουσιάζονταν με το… καμάρι της Ελληνίδας μάνας, κυρίως.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι δείκτες του ρολογιού «ανηφόρισαν» προς τα μεσάνυκτα και η σωματική κούραση, ειδικά όσων έκαναν μακρινό ταξίδι, άρχισε να ξεπερνά την ακατανίκητη ψυχική διάθεση.  Και κάπου εκεί κρίθηκε σκόπιμο να ολοκληρωθεί η εκδήλωση, με την ευχή και την υπόσχεση, η επόμενη (5η) συνάντηση, να πραγματοποιηθεί σε συντομότερο χρόνο. Μάλιστα, ρίχτηκε η ιδέα, πρόταση της Τασίας, για την επόμενη διετία.
Κλείνοντας να καταγράψουμε την κοινή διαπίστωση ότι τα σημάδια του χρόνου στην εξωτερική εμφάνιση, είναι ελάχιστα.  Όμως η ψυχική διάθεση όλων υπήρξε ανεξάντλητη και ο άδολος επαρχιακός ενθουσιασμός με τον οποίο γνωριστήκαμε για πρώτη φορά, πενήντα (50) χρόνια πριν, εξακολουθεί να παραμένει ανεξάντλητος και να καθορίζει τις στενές φιλικές (κι αδελφικές θα έλεγα) σχέσεις. 
Ευχή για σύντομη επανάληψη!!!