Σε θεωρούν αναλώσιμο και εσύ το αποδέχεσαι! *

Γράφει ο
Γιώργος Καρανάσιος
gkaranasios24@gmail.com

   Στην Ελλάδα των Βαλκανίων πολλοί άνθρωποι δουλεύουν τζάμπα και θα πεθάνουν τζάμπα. Την ίδια στιγμή, κάποιοι πολιτικάντηδες πληρώνονται τζάμπα, ενώ αρκετοί πολίτες μετατρέπονται πρόθυμα σε «τζάμπα χρήσιμους ηλίθιους» και είναι αυτοί που τελικά βγάζουν κυβερνήσεις.

   Η δήλωση της Χρ. Αλεξοπούλου, βουλευτού της ΝΔ (και πρώην υφυπουργού Μεταφορών), δεν ήταν «ατυχής». Ήταν αποκαλυπτική.    Ακόμη πιο αποκαλυπτικό, όμως, δεν είναι το ότι δεν ζήτησε συγγνώμη, αλλά ότι επέλεξε να μιλήσει για «δολοφονία χαρακτήρα», μετατρέποντας τη δικαιολογημένη κοινωνική αγανάκτηση σε προσωπική επίθεση. 

   Κλασικό τέχνασμα εξουσίας: όταν εκτίθεσαι, παριστάνεις το θύμα.

Όταν ρωτήθηκε αν μπορεί να ζήσει ένας δάσκαλος σε ακριτική περιοχή με 800 ευρώ, δίνοντας τα μισά μόνο για ενοίκιο, η απάντηση «το τζάμπα πέθανε» δεν στρεφόταν απλώς κατά της αντιπολίτευσης. 

   Στρεφόταν ευθέως εναντίον εκείνων που κρατούν όρθια την κοινωνία: των εκπαιδευτικών, των γιατρών, των νοσηλευτών, των δημόσιων λειτουργών που εργάζονται σε συνθήκες εγκατάλειψης.

   Το μήνυμα ήταν σαφές:

αν δεν τα βγάζεις πέρα, φταις εσύ.

αν δεν αντέχεις, είσαι «τζαμπατζής», αν διαμαρτύρεσαι, είσαι βάρος.

   Και εδώ προκύπτει το πραγματικά καλοπροαίρετο αλλά αμείλικτο ερώτημα:

πόσο χειρότεροι μπορεί να είναι ως “πολίτες” εκείνοι που ψήφισαν ξανά πολιτικούς που μιλούν τόσο απαξιωτικά και εξευτελιστικά για τους ίδιους;

   Δεν μιλάμε για εξαπατημένους. Μιλάμε για ανθρώπους που ήξεραν. Που είχαν ήδη ζήσει τη χρεοκοπία, την απαξίωση της εργασίας, τη διάλυση της δημόσιας παιδείας και υγείας. Κι όμως, επέλεξαν να επαναφέρουν τους ίδιους στην εξουσία.

Ακόμη και αν είναι οι ίδιοι εκπαιδευτικοί ή άλλοι δημόσιοι λειτουργοί.

Ακόμη και αν είναι δημόσιοι υπάλληλοι.

Ακόμη και αν αύριο θα θιγούν κάποιοι άλλοι προσωπικά.

   Εδώ δεν έχουμε απλώς πολιτική διαφωνία. Έχουμε ηθική κατάρρευση.

   Έχει χαθεί κάθε έννοια σεβασμού, αξιών και κοινωνικής εκτίμησης. Και το πιο επικίνδυνο: έχει χαθεί ο σεβασμός προς την ίδια την Εκπαίδευση και προς τον βασικό «εργάτη» της, τον εκπαιδευτικό.

   Όχι τυχαία. Όποιος θέλει μια κοινωνία πειθήνια, πρώτα απαξιώνει εκείνους που διδάσκουν σκέψη, κρίση, παιδεία.

   Θέλουν «διοικητική εκπαίδευση» φόβου, απειλών και εξευτελισμού.

Να σε υποτιμούν.

Να σε κρατούν φοβισμένο.

Να σε πείθουν ότι δεν αξίζεις.

Γιατί μόνο έτσι θα συνεχίσεις να τους ανέχεσαι.

Υ.Γ. Η στέγαση εκπαιδευτικών, γιατρών και νοσηλευτών στα νησιά θα έπρεπε να αποτελεί ευθύνη της τοπικής κοινωνίας — ιδιαίτερα των «διάσημων» και πανάκριβων νησιών. Γιατί τα δικά τους παιδιά διδάσκουν οι εκπαιδευτικοί και τους ίδιους και τις οικογένειές τους φροντίζουν γιατροί και νοσηλευτές.

* Σε λένε βάρος και τους χειροκροτείς. Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί.