Εκπτώσεις στο βωμό της ψηφοθηρίας; (Άρθρο του Χρήστου Αλεξανδρή)

Ο θάνατος του τέως Βασιλιά Κωνσταντίνου και η απόφαση της κυβέρνησης να μην ταφεί με τιμές αρχηγού κράτους αλλά να γίνει ιδιωτική κηδεία προκάλεσε συναισθηματικές αναταράξεις στο εσωτερικό του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και την κοινοβουλευτική της ομάδα, τη στιγμή μάλιστα που τα ίδια τα κόμματα της αντιπολίτευσης ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ χαρακτήρισαν σωστή την απόφαση της κυβέρνησης. 

Αυτές τις ημέρες ακούστηκαν διάφορα στις τηλεοράσεις και γράφτηκαν πολύ περισσότερα στις εφημερίδες για το θεσμό της βασιλείας και τις ιστορικές ευθύνες του έκπτωτου βασιλιά Κωνσταντίνου την ταραγμένη περίοδο της δεκαετίας του '60. Όλοι όσοι άρθρωσαν δημόσιο λόγο κατέληγαν σε μια διαπίστωση ότι το Πολιτειακό ζήτημα έχει λυθεί οριστικά στη χώρα μας με το δημοψήφισμα του 1974 και το συντριπτικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας που εξέφραζε τη βούληση του ελληνικού λαού για την κατάργηση του θεσμού της Βασιλείας.

Κατέληγαν επίσης στο συμπέρασμα ότι η Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει σήμερα από φιλομοναρχικούς.

Είναι δε ισχυρή, πλουραλιστική και θεσμικά κατοχυρωμένη.

Συμφωνούμε όλοι με αυτές τις κρίσεις και όπως γράψαμε από αυτή εδώ τη στήλη την προηγούμενη εβδομάδα δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας πολίτης που έχει ζήσει τα τελευταία 60-70 χρόνια που θα δήλωνε πρόθυμος να εγκαταλείψει αυτή τη Δημοκρατία που έχουμε. Το μοντέλο της φιλελεύθερης δυτικού τύπου συνταγματικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας έχει εδραιωθεί στη χώρα μας σε τέτοιο βαθμό που η συζήτηση έχει κλείσει.

Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει καμία σχέση με τη δεξιά παράταξη της προδικτατορικής περιόδου. Είναι ένα κεντροδεξιό φιλελεύθερο ευρωπαϊκό κόμμα που έθεσε τα θεμέλια της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα αποκαθηλώνοντας το θεσμό της βασιλείας και επιλύοντας οριστικά και αμετάκλητα το Πολιτειακό ζήτημα στη χώρα με ένα δημοψήφισμα στο οποίο εκφράστηκε με συντριπτική πλειοψηφία η βούληση του ελληνικού λαού. Η Νέα Δημοκρατία μάλιστα είναι ιδιαίτερα τυχερή γιατί οι φιλομοναρχικοί και η λαϊκή ακραία συντηρητική δεξιά αναζητούν πλέον αλλού την τύχη τους.

Και είναι αλήθεια ότι η κεντροδεξιά παράταξη του Κυριάκου Μητσοτάκη σε όλους αυτούς “έχει κουνήσει προ πολλού το μαντίλι”, καθώς έχει μετεξελιχθεί σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κεντροδεξιό κόμμα. Δεν ξέρω όμως αν αυτό το έχουν καταλάβει και εκείνοι οι βουλευτές της κεντροδεξιάς παράταξης που έδωσαν το παρών στην ιδιωτική κηδεία του τέως βασιλιά. Δεν τους κάλυπτε άραγε η απόφαση της κυβέρνησης να εκπροσωπηθεί στην κηδεία με δύο κυβερνητικά στελέχη ; Έσπευσαν κάποιοι της αντιπολίτευσης να κολλήσουν και ταμπέλες σε αυτούς τους βουλευτές.

Θεωρώ λανθασμένη την κριτική που γίνεται από την αντιπολίτευση. Ξεχνάμε ότι διανύουμε ήδη προεκλογική περίοδο και κατά την άποψή μας ο λόγος που μπορεί να εξηγήσει τη στάση ορισμένων βουλευτών που παρέστησαν στην κηδεία, είναι τα ψηφαλάκια ! Κατανοούμε απόλυτα το άγχος και την αγωνία αυτών των βουλευτών για την επανεκλογή τους.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο.

Γιατί αυτός ο αγώνας της επανεκλογής πρέπει να γίνει με... εκπτώσεις στην ιδεολογική ταυτότητα και φυσιογνωμία ενός σοβαρού ευρωπαϊκού φιλελεύθερου κεντροδεξιού κόμματος και όχι με την υπεράσπιση αυτών των αξιών; Είναι βαριά η “πανοπλία” και δεν μπορούν να τη σηκώσουν;

Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα αρχών και αξιών, τις οποίες συχνά επικαλούνται τα κοινοβουλευτικά στελέχη της κυβερνητικής παράταξης; Στο βωμό της ψηφοθηρίας ακόμα και οι αρχές και οι αξίες ενός κόμματος μπορούν εύκολα να θυσιαστούν;

Χρήστος Αλεξανδρής