Δίκαιος έπαινος

Γράφει ο Δημήτριος Θ. Νάτσιος
Φιλόλογος

Δικαίως γεραίρεται και επαξίως τιμάται από θεσμικά και συλλογικά όργανα για το πολυσχιδές έργο του, που είναι συγγραφικό, φωτογραφικό, εκδοτικό, διδακτικό, παιδευτικό και γενικά κοινωνικό, ο πάντοτε αειθαλής συμπολίτης μας κ. Νικόλαος Ταξ. Δαβανέλλος, ο έλκων την καταγωγή του από τη γείτονα Ναυπακτία.
Ο κ. Νικ. Δαβανέλλος είναι ο θεμελιωτής της φωτογραφικής τοπικής Ιστορίας στην Ελλάδα και με τον όρον αυτόν εννοούμε τη χρήση της φωτογραφίας ως πηγή τοπικών ιστορικών ειδήσεων. 
Και αφού παραλείψουμε να μιλήσουμε για το πλούσιο, πολυετές και πρωτοποριακό διδακτικό και εκπαιδευτικό έργο του στη Φθιώτιδα και ειδικότερα στη Λαμία, αναφέρουμε μόνο ότι παράλληλα προς αυτό ο κ. Δαβανέλλος στα τελευταία πενήντα χρόνια έχει επιδοθεί, και μάλιστα με άριστα αποτελέσματα στην επισήμανση, την απόκτηση, τη διάσωση, τη διαφύλαξη, την αναπαραγωγή και την αξιοποίηση φωτογραφικού αρχειακού υλικού και, για να πετύχει αυτό, δε φείδεται κόπων και οικονομικών θυσιών. 
Ακόμη, με τη φωτογραφική του μηχανή φωτογραφίζει, απαθανατίζει και διασώζει έναν ολόκληρο αισθητό κόσμο, που δεν αντέχει στην ανθρώπινη αδιαφορία και στη φθορά του πανδαμάτορα χρόνου.
«Καρπός» της πολυετούς αυτής αρχειακής έρευνας και πνευματικής εργασίας είναι τα ογκώδη τετράχρωμα βιβλία του. 
Την εργασία αυτή και τη μεγάλη προσφορά του στην πόλη θέλησε να κάνει γνωστή ο «Σύνδεσμος των Φιλολόγων Φθιώτιδος» σε συνεργασία με τα «Γ.Α.Κ. - Τμήμα Φθιώτιδος» και την Κεντρική Βιβλιοθήκη της Λαμίας, αλλά και να τιμήσουν τον δημιουργό, και συνδιοργάνωσαν μια αρίστη εκδήλωση στο Δημοτικό Θέατρο τη Δευτέρα, 4 Μαΐου 2026, στην οποία εκδήλωση έγινε εκτενεστάτη αναφορά στο πολυσχιδές έργο του κ. Δαβανέλλου. Εκεί εκλεκτές ομιλήτριες με πλούσιο λεξιλόγιο, κυριολεξία στην έκφραση και κριτική αξιολόγηση αναφέρθηκαν στο έργο του, τόσο το φωτογραφικό, όσο και το υπόλοιπο. Ήταν μια λεπτομερής και σφαιρική παρουσίαση της προσφοράς του στην πόλη και τους ανθρώπους της. 
Ήταν μια αναγνώριση και μια τιμητική διάκριση του φωτογράφου, του δασκάλου και του συγγραφέα. Ήταν, τέλος, μια αναγνώριση από πολλούς των κόπων και των θυσιών του, γεγονός, το οποίο και τον ίδιο ευχαριστεί, διότι «εν τω αχρείω της ηλικίας, ου το κερδαίνειν, αλλά το τιμάσθαι τέρπει».