Το ενδιαφέρον της Γαλλίας για την Κύπρο κρατάει από παλιά

Γράφει ο Αθ. Δ. Γκίκας

• Η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα
Το ενωτικό αίτημα αναδύθηκε μέσα από την Ιστορία, τον πολιτισμό και την πληθυσμιακή σύνθεση της Κύπρου. Οι Έλληνες της Κύπρου, το 79% του πληθυσμού της, είχαν βαθιά ριζωμένη μέσα τους την πεποίθηση ότι είχαν κάθε δικαίωμα ν’ αποφασίσουν για το πολιτικό τους μέλλον. Μάλιστα ζήτησαν την Ένωση με την Ελλάδα από τον Καποδίστρια το 1828 και 1831.
Για τους Κυπρίους οι λέξεις Ένωση, αυτοδιάθεση, ελευθερία ήταν ταυτόσημες. 
Όταν οι Τουρκοκύπριοι πρόβαλλαν όλο και πιο έντονα την αντίθεσή τους στην Ένωση, οι Ελληνοκύπριοι την θεωρούσαν αβάσιμη και αδικαιολόγητη.
• Η πολιτική της Ανεξαρτησίας
Όταν εκ των υστέρων είδαν τα δεινά που επεσώρευσε στην Κύπρο η πολιτική της Ένωσης, διαπιστώνουν ότι καλύτερα θα ήταν εξ αρχής να ζητούσαν την Ανεξαρτησία τους. 
Η πολιτική της ανεξαρτησίας ήθελε άλλη πολιτική ηγεσία.
Ήταν δύσκολο για ηγέτες που ξεπήδησαν μέσα από την Εκκλησία, φορείς ενός δογματικού πνεύματος (Μακάριος), σε συνεργασία με άλλους, που αναδύθηκαν μέσα από τις εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις στην Ελλάδα (Γρίβας), ν’ αλλάξουν προσανατολισμό και από την Ένωση ν’ απαιτήσουν ανεξαρτησία.
• Η ματαίωση της Ένωσης και το ενδιαφέρον της Γαλλίας
Στο άρθρο 4 της Γαλλο-Βρετανικής Σύμβασης 23/12/1920 αναγράφεται: «Η Βρετανία αναλαμβάνει την υποχρέωση ν’ αποφύγει διαπραγματεύσεις, για αποχώρησή της από Κύπρο χωρίς προηγούμενη συγκατάθεση της Γαλλίας».
Για δικούς τους λόγους και βλέψεις πάνω στην Κύπρο πρόβαλαν την ίδια εποχή και οι ηγέτες του Σιωνιστικού Κινήματος.
Σημείωσε αναγνώστη ότι αυτή την εποχή η Γαλλία ήλεγχε Αλεξανδρέτα, Συρία, Λίβανο και η Αγγλία την Κύπρο. Επομένως ο έλεγχος των πετρελαίων της Μοσούλης ήταν εξασφαλισμένος !! Να λοιπόν που το σημερινό ενδιαφέρον της Γαλλίας για την Κύπρο έχει τις ρίζες του από παλιά!
• Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τη διανομή της κυριαρχίας και επιρροής μεταξύ των νικητών, έντονος ήταν ο ανταγωνισμός της Μεγ. Βρετανίας έναντι της Γαλλίας και Ιταλίας στις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου.
• Μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπήρχε η αντιπαράθεση με τη Σοβιετική Ένωση. 
Ήδη από το 1920 η πολιτική ζωή της Κύπρου εμπλουτίζεται με την είσοδο των σοσιαλιστικών ιδεών. Σταδιακά όμως ανάμεσα στους οπαδούς επεκράτησαν οι υποστηρικτές των φιλοσοβιετικών και μαρξιστικών ιδεών και απομάκρυναν όσους θεωρούνταν ως αστικά στοιχεία. 
Οι απομείναντες ίδρυσαν το 1926 το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου (ΚΚΚ) με σαφή θέση εναντίον της Ένωσης.
• Το ενδιαφέρον της Γαλλίας για την Κύπρο έχει ακόμα βαθύτερες ρίζες. 
Το 1878 οι Τούρκοι παραχώρησαν την Κύπρο στην Αγγλία. 
Οι Γάλλοι όμως εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους και για να τους καθησυχάσουν τους υποσχέθηκαν έλεγχο σε χώρες της Βορ. Αφρικής και στη Συρία.
• Ακροτελεύτιο: Ενώ η Γαλλία και η Πορτογαλία επανεξέτασαν το αποικιακό τους παρελθόν και προσπάθησαν να προχωρήσουν σε αυτοκριτική αναζητώντας τις δικές τους ευθύνες για απάνθρωπες αποικιακές συμπεριφορές και εγκλήματα, η Αγγλία ουδέποτε το έπραξε. 
Στην περίπτωση της Κύπρου δεν υπάρχει η παραδοχή κάποιου συγκεκριμένου σφάλματος.
Οι Γερμανοί γονάτισαν στο μνημείο των Εβραίων. 
Οι Άγγλοι ουδέποτε επισκέφτηκαν τα Φυλακισμένα Μνήματα. Εκεί που βρίσκεται η αγχόνη του Καραολή, του Ευαγόρα Παλληκαρίδη...