ΜΙΑ ΧΑΡΑΚΙΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ

Γράφει η 
Γιώτα Τριανταφύλλου 

Ρόδινο μωρό ακόμη, 
είχα στο αριστερό μου χέρι
την  ζωή βαθιά χαραγμένη
με τα μυστικά της καλά κρυμμένα
στις κρύπτες των δέντρων της νύχτας
και στο φως του ήλιου, 
πριν ανατείλει
στη γαλάζια θάλασσα του καλοκαιριού.

Μια χαρακιά ανάμεσα στα δάχτυλα.
Ένα βάρος στο χέρι μου ελαφρύ σαν φλόγα,
που τρεμοπαίζει στη χούφτα του ρόδινου μωρού
που καίει την παλάμη του χρόνου που θα' ρθει.

Ανάμεσα στη μικρή χούφτα 
και την πληγή του χρόνου, εγώ!
Να ισορροπώ πότε σαν κύκνος και πότε σαν νυχτοπούλι,
που λαχταρά την μέρα.

Κρατήθηκα στη ζωή, 
ταξιδεύοντας τους φόβους μου.
Και φτάνοντας λίγο πιο πάνω από τη μέση
άκουσα μια κραυγή, την δική μου!

Ακόμη δεν ξέρω αν είναι τραγούδι.
Κρύφτηκα, δεν άκουσα 
τα βότσαλα της θάλασσας να χτυπούν το κύμα.
Δεν ένιωσα το δροσερό νερό της
δεν βρήκα το πορφυρό κοχύλι
να με βοηθήσει να μπω στις φλέβες
εκείνου του ρόδινου μωρού
που στην παλάμη του είχε ζωή
και χάθηκα.