ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ

Γράφει ο
Ηλίας Σπυρόπουλος
συνταξιούχος  εκπαιδευτικός

✓ Αγνοώντας τον πρόλογο, αφήνοντάς τον παραπονούμενον, η σημερινή στήλη θα μπει κατευθείαν στο κυρίως θέμα.

✓ Στην εφημερίδα μας δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Στη Φιλανδία αυτά».

Στη Φιλανδία λοιπόν στις παιδικές χαρές, οι αποστειρωμένες και ξερές επιφάνειες, εμπλουτίστηκαν με χώμα, φύλλα, γρασίδι και φυσικά υλικά.

Το αποτέλεσμα. Σε ένα μήνα παιδιά που σύχναζαν και έπαιζαν καθημερινά εκεί, εμφάνισαν αλλαγές στο μικροβίωμα και ενδείξεις καλύτερης ρύθμισης του ανοσοποιητικού τους, αλλά και του ψυχικού τους είναι. Πρόκειται για επαφή των παιδιών με τη φύση, με ερεθίσματα που λείπουν όλο και περισσότερο από τη σύγχρονη παιδική καθημερινότητα.

Και ο γράφων θα καταθέσει. Ο άνθρωπος είναι ένα στοιχείο της φύσης, μέσα σ’ αυτή είναι πλασμένος να ζει, να πορεύεται να ταυτίζεται με τους φυσικούς κανόνες. Στη σημερινή μας εποχή όλοι το γνωρίζουμε αποκοπήκαμε από το φυσικό περιβάλλον και βάλαμε τις νέες γενιές να διαβιούν μέσα στα τσιμεντένια σπιρτοκούτια. Και θα αναφερθώ στα εξής, που αποδεικνύουν περίτρανα, ότι κάκιστα αποδράσαμε από την ταύτιση με το φυσικό μας περιβάλλον.

Πάρτε ένα παιδάκι φέρτε το στην παραλία στην άμμο. Παράλληλα δώστε του το ακριβότερο, το πολυτιμότερο, το πιο εντυπωσιακό παιγνίδι.

Θα του ρίξει μια ματιά, θα το αγνοήσει και θα ταυτισθεί παίζοντας με την άμμο, τα χαλίκια τις πετρούλες, το νεράκι, τις γουρνούλες. Το συμπέρασμα κατανοητό από τον καθένα.

Και κάτι προσωπικό. Πριν πολλά – πολλά χρόνια όταν ο γράφων, μικρό παιδί πήγαινε τα καλοκαίρια στο χωριό της μάννας του, στη χωμάτινη πλατεία του χωριού, γινόταν ο χαμός, από τα παιγνίδια των πολλών – πολλών παιδιών του χωριού, σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένα. Παίζαμε με τις πέτρες, τα χώματα, τα ξυλαράκια, με το νεράκι στο αυλάκι κλπ.

Μια μέρα, μια γιαγιά έφερε το εγγονάκι της που ήρθε από την Αθήνα να παίξει μαζί μας, έχοντας μαζί της και κάτι όμορφα, σπουδαία ωραιότατα παιγνίδια, για να παίξει το παιδί.

Απ’ ότι λέγανε οι μεγάλοι το παιδάκι αυτό ήταν από αρκετά εύπορη οικογένεια στην Αθήνα. Εμείς πραγματικά εντυπωσιασμένοι, περιεργαστήκαμε για λίγο τα ωραία παιγνίδια και επανήλθαμε στα παιγνίδια μας με τα φυσικά μέσα που διαθέταμε. Το εξ Αθηνών παιδάκι αφού για ελάχιστα, ασχολήθηκε με τα παιγνίδια που του είχε φέρει η γιαγιά του , τα  παράτησε, παράτησε  και την απορημένη γιαγιά του και ενσωματώθηκε στις δικές μας ομάδες, παίζοντας μαζί μας χαρούμενο και ευτυχισμένο.

Το συμπέρασμα του αναγνώστη.

Γι’ αυτό ας αλλάξουμε πορεία πλεύσης και ας συνειδητοποιήσουμε το: ΟΠΙΣΩ ΣΤΗ ΦΥΣΗ.

Και αν θελήσουμε να επιμείνουμε σ’ αυτά που σοφιστήκαμε και κατασκευάσουμε, εκτός του φυσικού περιβάλλοντος, ο γράφων είναι σίγουρος, ότι δεν θα αργήσει η στιγμή, θέλοντας η μη, που οι δρόμοι θα μας γυρίσουν στην αγκαλιά του.

Θα μας οδηγήσουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησε η ζωή.

✓  Η στήλη επανειλημμένα έχει εκφράσει τους προβληματισμούς της, τους φόβους της, τις απορίες της από την ερήμωση της υπαίθρου χώρας μας και τη συγκέντρωση του κόσμου στις πόλεις και κυριότερα στο Λεκανοπέδιο Αττικής όπου διαβιούν οι μισοί και ίσως και περισσότεροι κάτοικοι της χώρας. Έχει τονίσει ότι η ύπαιθρος είναι ο πυλώνας στήριξης τούτου του τόπου και αν αυτός αρχίζει να κλονίζεται, κλονίζονται και τα θεμέλιά του.

Και αυτή δεν είναι θέση του γράφοντα, αλλά θέση του κάθε σωστά σκεπτόμενου Έλληνα, ο οποίος με κάθε τρόπο εκφράζει τους φόβους του και τις ανησυχίες του. Και αντί αυτοί οι φόβοι, που συγκλονίζουν το κάθε πολίτη να διακατέχουν και τους ιθύνοντες αυτοί εφησυχάζουν.

Και αφορμή να καταθέσει αυτές τις σκέψεις ο γράφων έλαβε από το ότι δημοσιεύτηκε στον αθηναϊκό Τύπο, ότι ένα μικρό ταχυδρομικό γραφείο στο Τυχερό Έβρου κλείνει. Και ενώ ο Έβρος και η ακριτική αυτή περιοχή, πρέπει να ενισχύεται με κάθε τρόπο, δέχεται εκ των έσωθεν χτυπήματα.

Κλείνοντας όλα αυτά τα γραφεία διαφόρων υπηρεσιών αφ’ ενός φεύγει έστω και αυτό το ελάχιστο νέο ανθρώπινο δυναμικό, αναγκάζει όμως και τους ελάχιστους εναπομείναντες εκεί κατοίκους να παίρνουν των οματιών τους. Το έχουμε τονίσει και άλλες φορές και ζημιογόνες να είναι αυτές οι ελάχιστες υπηρεσίες, είναι απαράδεκτο να κλείνουν διότι συμπαρασύρουν και τους ελάχιστους εκεί κατοίκους. Και αυτό πρέπει να ισχύει όχι μόνο για τον Έβρο για εθνικούς λόγους, αλλά και όλη τη χώρα. Κλείνουν συνεχώς ταχυδρομικά γραφεία, κλείνουν μικροκαταστήματα Τραπεζών, συγχωνεύονται αστυνομικά τμήματα, πουθενά δεν υπάρχει γραφείο δημόσιας υπηρεσίας, πουθενά δεν έμεινε ανοιχτό σχολείο και εμείς άδομεν. Στα χωριά όλης της πατρίδας λαλούν μόνο κουκουβάγιες και εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.

Κύριοι κυβερνώντες, αλλά και όλοι του πολιτικού συστήματος. Εσάς ψήφισε ο λαός. Από σας περιμένει να λάβετε μέτρα. Δεν ψήφισε τους ανελέητους Τραπεζίτες, ούτε αυτούς που αναλαμβάνουν καίριες θέσεις και κοιτάζουν να επωφεληθούν το κάθε τι, ως οι στρατιές των ειδικών συμβούλων και των Golden Boys.

Εσείς έχετε την ευθύνη έναντι αυτού του τόπου και του ιστορικού μας γίγνεσθαι.

Δεν πάει άλλο… Δεν πάει άλλο…

Ο γράφων λίαν ανήσυχος και προβληματισμένος για την ερήμωση και πλήρη υποβάθμιση της υπαίθρου χώρας μας σε επόμενο σχετικό άρθρο θα κάνει ορισμένες προτάσεις που θα αφορούν την ερήμωση του δικού μας χώρου. Του Φθιωτικού χώρου.

✓  Φίλος νεώτερος από μένα, βλέποντάς με με την εφημερίδα στο χέρι, μου είπε: «Ότι θέλεις να βρεις, ότι θέλεις να μάθεις, πατάς ένα κουμπί, χαϊδεύεις το κινητό σου και αυτό που ζητάς το έχεις μπροστά σου. Δεν χρειάζεται να αγοράζεις εφημερίδα». Και γω του  απάντησα και μου δόθηκε η ευκαιρία να καταθέσω επ’ αυτού τις απόψεις μου και τις θέσεις μου, αφού του δήλωσα, ότι δεν είμαι και τόσο προοδευμένος στα ενημερωτικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Άκου καλέ μου φίλε. Δεν ξέρω αν θα τα προλάβω εγώ που έχω κάποια ηλικία, αλλά να είσαι σίγουρος, ότι θα έρθει κάποια στιγμή που ο κόσμος θα ξαναγυρίσει στην εφημερίδα, στο βιβλίο και θα σταματήσει αφηνιασμένος να τρέχει να ενημερωθεί από τα δήθεν σύγχρονα ενημερωτικά μέσα. Θα έλθει στιγμή που θα θελήσει να διαβάσει αναλύσεις, χρονογραφήματα, ρεπορτάζ, στήλες και όχι μόνο ειδήσεις. Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να σταματήσει να σκέπτεται, να προβληματίζεται, να καταθέτει σκέψεις και απόψεις και να του επιβάλουν οι άλλοι τον τρόπο της σκέψης του.

Θα έρθει στιγμή, που θα έχει και πάλι στην αγκαλιά του ένα βιβλίο και όχι ένα τάμπλετ και μια απρόσωπη οθόνη, η οποία μπορεί να σου δείχνει το φίλο σου στην άλλη άκρη του κόσμου, αλλά δεν μπορεί να μιλήσει στα βαθύτερα της ψυχής σου, να αγγίξει την καρδιά σου.

Όλα αυτά τα μίντια, που μας κατακλύζουν και μας φυλακίζουν, θέλουν να μας καταστήσουν ένα όργανο αδρανές.

Αυτοί που ακόμα επιμένουν και μοχθούν για να έχουμε εμείς οι λιγότεροι την εφημερίδα μας στο σπίτι μας ή να την βλέπουμε κρεμασμένη στο περίπτερο, καταθέτουν ψυχή, καταθέτουν αισθήσεις και αισθήματα. Δεν είναι κουμπιά να πατάς στην οθόνη και τους ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας. Και θα σου επαναλάβω φίλε, ότι το βιβλίο, η εφημερίδα, θα ξαναγίνουν δάδα και όπλο στα χέρια εκείνων που σκέφτονται, που θέλουν να μάθουν, να ψάξουν να βρουν. Και δεν περιμένουν την καραμέλα να βγει για να τη γλείψουν.

Όσο για το γράφοντα σου καταθέτω ότι είναι υπέρ της τεχνολογικής προόδου, αλλά ο έρωτας για το βιβλίο και την εφημερίδα θα τον ακολουθεί μέχρι που ο Δημιουργός να του κόψει το νήμα της ζωής.

✓  Και αφού αγνοήσαμε τον πρόλογο, ας αγνοήσουμε και τον επίλογο για να μην έχουμε παρεξηγήσεις.