Μουσειο…λόγος : «Ένας μικρός θησαυρός στη Λαμία»

Γράφει η Ηλιάνα Ζιώγα

Μουσειολόγος, Σύμβουλος Διαχείρισης Πολιτιστικής Κληρονομιάς

Το ραδιόφωνο «εισβάλλει» στη ζωή και την καθημερινότητα του ανθρώπου στις αρχές του 20ου αιώνα και αποτελεί για πολλές δεκαετίες ένα από τα σημαντικότερα μέσα ενημέρωσης και επικοινωνίας. Στη σύγχρονη εποχή το ραδιόφωνο έχει αλλάξει μορφή, πλέον αναφερόμαστε στο διαδικτυακό ραδιόφωνο προσφέροντας σημαντικά πλεονεκτήματα τόσο για την ραδιοφωνική εκπομπή όσο και για τον ακροατή.

Τα ραδιοκύματα των παλιότερων συμβατικών ραδιοφώνων αντικαταστάθηκαν από το διαδίκτυο. Ένα από τα σημαντικά πλεονεκτήματα του ψηφιακού ραδιοφώνου είναι η προσβασιμότητα σε όλους τους σταθμούς από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν βρίσκεσαι.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ραδιοφώνου στις 13 Φεβρουαρίου, σας παρουσιάζουμε έναν ξεχωριστό χώρο πολιτισμού στην πόλη μας, ίσως άγνωστο για πολλούς κατοίκους της περιοχής. Το «Μουσείο Ραδιοφώνου Λαμίας», το «δικό μας» μουσείο ραδιοφώνου που ιδρύθηκε με αγάπη και μεράκι από τον κ. Μίμη Θεοχαρόπουλου, ραδιοτεχνίτη και βρίσκεται στο Παγκράτι στη Λαμία.

Είχαμε την χαρά να συνεργαστούμε με τον κ. Θεοχαρόπουλο και με την κόρη του κα Πέγκυ Θεοχαροπούλου σε εκπαιδευτικά προγράμματα που σχεδιάσαμε και υλοποιήσαμε για μαθητές Δημοτικού, καθώς και να συζητήσουμε για μουσειακά ζητήματα για το Μουσείο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η πλούσια συλλογή του κ. Θεοχαρόπουλου παρουσιάζει ιδιαίτερο μουσειολογικό ενδιαφέρον. Με την υιοθέτηση των κατάλληλων μουσειολογικών αντιλήψεων και πρακτικών θα μπορέσει να συμμετέχει δυναμικά στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα της πόλης και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την περιοχή, για τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Συναντήσαμε τον κ. Θεοχαρόπουλο και την κόρη του και μας μίλησαν για το Μουσείο Ραδιοφώνου.

Πως ιδρύθηκε το Μουσείο Ραδιοφώνου Λαμίας;

Ήμουν συλλέκτης ραδιοφώνου, όταν επρόκειτο να βγω στη σύνταξη έπρεπε κάτι να κάνω. Επειδή είμαι άνθρωπος δημιουργικός, δεν είμαι άνθρωπος του καφενείου και της ταβέρνας. Μου αρέσει η δουλειά. Γι’ αυτό τον λόγο είχα αυτό το χόμπι, μου άρεσε πάρα πολύ το παλιό ραδιόφωνο.

Συγκέντρωσα ορισμένα ραδιόφωνα όταν είχα ακόμη την επαγγελματική μου ιδιότητα ως ραδιοτεχνίτης. Όταν βγήκα στη σύνταξη έπρεπε να τα βάλω κάπου. Μόλις βρήκα την ευκαιρία και απέκτησα αυτό τον χώρο, γιατί είναι δικός μου ο χώρος αυτός, άρχισα να δημιουργώ αυτό το μουσείο πριν 14 χρόνια.

Πείτε μας τι περιλαμβάνει η συλλογή του Μουσείου;

Στο Μουσείο υπάρχουν πολλά και παλαιά ραδιόφωνα. Το πιο παλιό ραδιόφωνο που έχω εδώ στο Μουσείο είναι περίπου 92 χρονών. Πρόκειται για ένα ραδιόφωνο του 1930 της Philips. Αυτό το ραδιόφωνο για μένα έχει μεγάλη συναισθηματική αξία, διότι ήταν το πρώτο που απέκτησα και σιγά σιγά μετά έβρισκα και τα υπόλοιπα.
 

Το Μουσείο περιλαμβάνει 150 ραδιόφωνα, γραμμόφωνα, λυχνίες από ραδιόφωνα, ενισχυτές, μαγνητόφωνα με ταινίες, πικάπ με λυχνίες, ενισχυτές με λυχνίες, όλα είναι με λυχνίες, όχι με τρανζίστορ, τα όργανα που χρησιμοποιούσα στη δουλειά μου, ως επαγγελματίας ραδιοτεχνίτης. Την δουλειά αυτή, την έκανα από το 1952 μέχρι το 1998, που πήρα σύνταξη.

Όσο εργαζόμουν μπορούσα να βρω ραδιόφωνα πιο εύκολα, όταν πήρα σύνταξη αναζητούσα ραδιόφωνα σε παλιατζήδες, παζάρια και ήταν σε άθλια κατάσταση, δεν ήταν σε αυτή τη μορφή που είναι σήμερα. Τα επισκεύασα όλα και δουλεύουν. Τα παραλαμβάνω σε άθλια κατάσταση, τα επισκευάζω, τα λουστράρω μόνος μου και όταν είναι σε καλή κατάσταση, όπως τα βλέπετε, τα τοποθετώ στα ράφια στο Μουσείο, γράφω τις ταμπέλες με τη χρονολογία, την προέλευση, τις λυχνίες, τον τρόπο που δουλεύει (μεσαία, βραχεία, μακρά) το κάθε ραδιόφωνο.

Μιλήστε μας για τον «Ραδιοφωνικό Σταθμό Φθιώτιδος».

Έχω μεγάλη συλλογή από δίσκους, ένα μέρος είναι οι δίσκοι τους οποίους χρησιμοποιούσα για τον ραδιοφωνικό σταθμό. Είχα τον πρώτο ραδιοφωνικό σταθμό στην περιοχή το 1964, ο δικός μου ραδιοφωνικός σταθμός λεγόταν «Ραδιοφωνικός Σταθμός Φθιώτιδος», δούλευε καθημερινά από το πρωί στις 7:00 έως στις 24:00. Εκείνη την εποχή είχα τον ραδιοφωνικό σταθμό επειδή ήμουν ραδιοερασιτέχνης, ασχολήθηκα λίγο με τα μεσαία κύματα και δημιουργήσαμε τον ραδιοφωνικό σταθμό μαζί με τον αδελφό μου. Ο ραδιοφωνικός σταθμός έκανε ως επι το πλείστον αφιερώσεις, ανακοινώσεις από τις διάφορες υπηρεσίες, διαφημίσεις. Πληρωνόμασταν τότε τον κάθε δίσκο που βάζαμε, 5 δραχμές. Με αυτά συντηρούσα τον ραδιοφωνικό σταθμό και πλήρωνα τις δύο εκφωνήτριες που εργαζόντουσαν.

Ποιές είναι οι εντυπώσεις των επισκεπτών του Μουσείου και πώς σκέφτεστε το «Μουσείο Ραδιοφώνου Λαμίας» στο μέλλον;

Οι επισκέπτες του Μουσείου γράφουν στο βιβλίο επισκεπτών τα σχόλια τους. Όλοι έχουν γράψει καλά σχόλια για το Μουσείο, διότι πρώτη φορά βλέπουν τέτοια συλλογή και πρέπει να τη δουν.

Εγώ δεν τα έφτιαξα αυτά για να τα βλέπω μόνο εγώ. Εγώ θέλω να έρχονται μαθητές, η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό, για να μαθαίνουν πως ήταν εκείνη την εποχή τα ραδιόφωνα και να παίρνουν μια ιδέα για το πώς διασκέδαζε ο κόσμος, τότε ήταν τα γραμμόφωνα μετά ήρθαν τα πικάπ μετά ήρθαν τα ραδιόφωνα.

Δεν το γνωρίζουν πολλοί Λαμιώτες το Μουσείο και αυτό οφείλεται στους τοπικούς παράγοντες, διότι αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν να μάθουν ότι εδώ στην πόλη της Λαμίας υπάρχει ένα Μουσείο, που είναι το μοναδικό στη Στερεά Ελλάδα, και ένα από τα λίγα, μετρημένα στα δάχτυλα μουσεία ραδιοφώνου της Ελλάδας.

Υπάρχουν μουσεία τα οποία επιδοτούνται από τους φορείς, τις κοινότητες, Το Μουσείο το συντηρώ με δικά μου έξοδα, με την μικρή μου σύνταξη που παίρνω ένα μέρος πάει εδώ, δεν έχω κανέναν φορέα να με βοηθήσει.

Εκτός από τη συντήρηση του Μουσείου το ρεύμα, νερό που έχει το Μουσείο, αγοράζω ακόμη ραδιόφωνα για να εμπλουτίσω τη συλλογή, τα οποία συντηρώ για να λειτουργούν και να τα παρουσιάζω στους επισκέπτες.