Moυσική ενότητα στις μουσικές εκδηλώσεις

Γράφει ο Νίκος Σόκολος

΄Ενας άλλος τηλεοπτικός διαγωνισμός πέρασε στο χρόνο, αλλά και στην σύγχρονη μορφή της ανθρώπινης εξέλιξης μέσω του ήχου, της εικόνας, των στράς,  της  μόδας και της ένδυσης, προσπαθώντας να ξεπεράσει τις πολιτικές και τις  κοινωνικές εντάσεις,  με το μήνυμα της μουσικής ενότητας, την δημιουργία εντυπώσεων, αλλά και της άποψης ότι η τέχνη,  δεν μπορεί να διαχωρίζεται από τις ανθρωπιστικές κρίσεις.
Και αυτό περισσότερο απευθύνεται, για τον  πόλεμο της Μέσης Ανατολής, για την σημερινή γεωπολιτική και το ιστορικό μποϊκοτάζ,  διαφόρων κρατών.
 Ιδιαίτερα κατά της εμφάνισης της Ισραηλινής συμμετοχής, που ακούστηκαν έντονες αποδοκιμασίες, την ίδια ώρα που η συμμετοχή του Ισραήλ, πυροδότησε το μεγαλύτερο κύμα αποχώρησης, στην ιστορία του διαγωνισμού, καθώς οι δημόσιες τηλεοράσεις, της Ιρλανδίας, της Ισλανδίας, της Ολλανδίας, της Ισπανίας, και της Σλοβενίας, μποϊκόταραν την φετινή διοργάνωση.
Μια κραυγή απελευθέρωσης, συμβολίζοντας την εσωτερική  δύναμη,  το ξεπέρασμα του φόβου, και την τόλμη να ζει κανείς αυθεντικά, μας φέρνει πιο κοντά στο τίτλο του εκρηκτικού και χορευτικού τραγουδιού, με το οποίο η Βουλγαρία, κέρδισε το διαγωνισμό της eurovision, και πιο πολύ κοντά, στην έννοια της λέξης Μπακαράνγκα.
Μια λέξη όχι και τόσο ελκυστική και εύηχη,  μα περισσότερη αντίθετη και δυσαρμονική, με τις σημερινές καλλιτεχνικές τάσεις, με την ίδια την πολιτιστική αμηχανία, με την οποία δυσκολεύονται σήμερα να αποτυπώσουν τις πραγματικές προτιμήσεις τους, τα μουσικά σύνολα των κρατών που έδωσαν περισσότερους ψήφους στην Βουλγαρία.
Μια ψηφοφορία, που ίσως πραγματικά απέχει  πολύ από το να ξέρεις να ξεχωρίζεις την ποιότητα της μουσικής, των στίχων και τα εθνικά στοιχεία της κάθε χώρας,  ειδικά όταν το υπερβολικό κιτς, τα άλλα μουσικά στερεότυπα, και η εκλαϊκευμένη υποκουλτούρα, σε αναγκάζει να υπογράφεις το νικητήριο τραγούδι.
 Ή μήπως πρέπει να διαφοροποιείσαι από αυτό που επικρατεί, στις διεθνείς και στις εθνικές τάσεις, μια και η διαμόρφωση της σημερινής μουσικής κουλτούρας, συμβαδίζει με την βιομηχανία του θεάματος, ενώ μπορεί και συνδυάζει τον κινηματογράφο,  τις ψηφιακές πλατφόρμες διανομής, και τα διάφορα ψηφιακά εφέ, στην παρουσίαση των βίντεο κλίπς, μαζί με την προώθηση του καλλιτέχνη.
Παρά τις αντιθέσεις της φετινής γιουροβίζιον, ο μουσικός αυτός διαγωνισμός προσπαθεί να αποτελεί μια γέφυρα πολιτισμικής επικοινωνίας,  και ανταλλαγής μουσικών ιδεών, μεταξύ των Ευρωπαϊκών λαών.