Οι νέοι βορά σε μια κοινωνία σύγχυσης.

Γράφει η Ευμορφία Ρουποτιά 

Φιλόλογος

Οι πλείστες εκφάνσεις της νεανικής βίας αναδύονται και εκεί που κάθε νέος είναι εκτεθειμενος σε κάθε είδους κακέκτυπη συμπεριφορά αλλά και σε κάθε στρεβλή λειτουργία θεσμών και φορέων διαμορφώνοντας μια κίβδηλη εικόνα της πραγματικής αξίας της κοινωνίας μας. 

Η πρώτη ανοιχτή συλλογικότητα στην οποία εντάσσεται ο νέος μετά την κλειστή συλλογικότητα της οικογένειας είναι σαφώς το σχολείο.

Σε αυτόν τον χωρο του συναυγαύσματος της παιδείας και του πολιτισμού, δυστυχώς, σήμερα κυριαρχούν κατά πρώτον η χρησιμοθηρία και ο ωφελιμισμός που καταρρακώνουν την ανθρωπιστική αγωγή, κατά δεύτερον η βαθμοθηρία και ο ανταγωνισμός που εκτρέπουν την άμιλλα και τη συλλογικότητα της γνώσης και εκτρέφουν διαχωρισμούς σε "καλό" και "κακό" μαθητή με τον πρώτο να ανωτεροποιείται ή να βιώνει και αυτός τη λεκτική ασχημονιά του τύπου "φυτό" και με τον δεύτερο να κατωτεροποίειται και να αντιδρά ή να βιώνει τα λεκτικά ατοπήματα του τύπου"τούβλο", κατά τρίτον ο φόβος του εκπαιδευτικού, όπως στην οικογένεια του γονέα, να έχει τα ηνία της τάξης ασκώντας τη θετική εξουσία, εκείνη που δίνει τη δυνατότητα της αυτοέκφρασης και της αυτοαντίληψης στον μαθητή και με εμψυχωτή τον εκπαιδευτικό, ο μαθητής να ανέρχεται τα πνευματικά σκαλοπάτια της γνώσης και, κατά τέταρτον, η γενικότερη ελευθεριότητα της εποχής που συγχέει τη Δημοκρατία με την ασυδοσία και παρεισφρέοντας στον ιερό χώρο του σχολείου ακυρώνει την παιδαγωγική αυστηρότητα και την ορθή τιμωρητική στάση προς επαναπροσδιορισμό των αρχών και αξιών της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες κυοφορείται η βία με αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικοί αφενός να επωμίζονται τον ρόλο του γητευτή των ταραγμένων ψυχών με τίμημα προβλήματα στις φωνητικές χορδές, στην ακοή και στην ψυχική τους υγεία, αφετέρου οι μαθητές και οι μαθήτριες να μην τροχηλατούν το άρμα της γνώσης έχοντας απολέσει την αθωότητα της νεανικής ηλικίας τους.

Ερχόμενοι, τώρα, στον πιο πολύμορφο κοινωνικό στίβο πολυποίκιλες συνθήκες ζωής πυρακτώνουν τη βία των νέων.

Οι νέοι διαβλέπουν με το οξύ βλέμμα τους, διακούουν με τα ταχήκοα ώτα τους και αντιλαμβάνονται με το ανοιχτό πνεύμα τους τις αυθαιρεσίες, τα σκάνδαλα, τις οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, την ανεργία, τον οικονομικό μαρασμό των οικογενειών τους, το αβέβαιο οικονομικά και ηθικά μέλλον τους, την ποδοπάτηση των δικαιωμάτων, τις αδικίες, την αναξιοκρατία, την κοινωνική αναλγησία, την χειραγώγηση και τη στρέβλωση της πληροφόρησης από τους κρούνους ενημέρωσης και έτσι σε πρώτο στάδιο εγκολπώνουν στα μύχια της ψυχής τους τον θυμό, την οργή, το μίσος και, όταν προλειανθεί το έδαφος συνεργούντος και του παράγοντα της μίμησης συμπεριφορών συνομήλικων ή μεγαλύτερων μυστών, τότε σε δεύτερο στάδιο το λανθάνον υπόστρωμα του λασπερού κατακαθιού στην ψυχή τους γίνεται ορατό ως πράξη βίας είτε στα γήπεδα, είτε στις συμμορίες της αστικής και όχι μόνο γειτονιάς, είτε σε παράνομες και αήθεις δράσεις που αποσταθεροποιούν τον κοινωνικό ιστό και καταβυθιζουν τους ίδιους στα "Τάρταρα" της άσωτης ζωής.

 Τέλος, συνευθύνη υπάρχει και στα πρότυπα που προωθούνται από τα μέσα επικοινωνίας και ψυχαγωγίας και από την κακότροπη λειτουργία και χρήση των κοινωνικών δικτύων.

Από τη μία πλευρά λαμπιόνια, φώτα, ενδύματα, υποδήματα, κοσμήματα αμύθητης τιμής - όχι αξίας, χλιδή, πολυτελή αυτοκίνητα και οικήματα, πολυτελή ταξίδια σε μαγευτικούς εξωτικούς προορισμούς, σχέσεις επιδερμικές με έρεισμα την ύλη που, όταν παύει να υπάρχει, κατακρημνίζονται και αυτές, μια ωνητή διασκέδαση και όχι ψυχαγωγία.

Από την άλλη, ταινίες, σειρές και παιχνίδια που εθίζουν στη βία και την καθιστούν μέσο ανάδειξης, υπεροχής, θριάμβου και νικηφόρας επέλασης και παράλληλα ηρωοποιούν τον ασκούντα βία, μετατρέποντάς τον σε είδωλο.

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν μια ψευδαίσθηση για την πραγματική αξία της ζωής, στρέφουν τον νέο στην εναγώνια αναζήτηση του εύκολου πλουτισμού και της εφήμερης δόξας, ψευδεπίγραφα ιδανικά που για να τα έχει στη ζωή του δε θα διστάσει να ακολουθήσει και τις σκοτεινές ατραπούς της παραβατικής ζωής, ενώ, όταν τα είδωλά του είναι βίαια, μιμούμενος αυτά μπορεί να υιοθετήσει τη βία ως μέσο επίλυσης προβλημάτων ή και απλώς ως ένδειξη επιβολής με τη γνωστη"μαγκιά".

Η βία είναι "Λερναία  Ύδρα" που χρειάζεται έναν σύγχρονο Ηρακλή σε κάθε φορέα εκδήλωσής της που θα έχει την ανδρεία και τη στιβαρή ηθική να δώσει μάχη μαζί της και να κάψει τις πολυκέφαλες ρίζες της. Ωστόσο, επειδή σπανίζουν οι ήρωες και ίσως δεν χρειάζονται κιόλας, εμείς όλοι μας θα πρέπει να τροφοδοτούμε τους νέους μας με αξίες και να τους οδηγούμε στον δρόμο της απλότητας, στον δρόμο του Θεού, στον δρόμο της φύσης, της τεχνης, της υγιούς άθλησης και του πολιτισμού, μακριά από κάθε απατηλο τρόπο ζωής.

Και, όπως έλεγε και ο Καβαφης, να τους μάθουμε πως και αν δεν μπορούν να κάνουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν, τουλάχιστον να μην την εξευτελίζουν...