Ζώντας με τις αυταπάτες μας!

Γράφει ο Χρήστος Αλεξανδρής

Ο σοσιαλισμός τελειώνει όταν τελειώνουν τα λεφτά των άλλων, είχε πει κάποτε η Μάργκαρετ Θάτσερ. Ο Ανδρέας Παπανδρέου το είπε κάπως διαφορετικά, περιγράφοντας την ελληνική πραγματικότητα. Είχε πει ότι «ή το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος ή το χρέος θα εξαφανίσει το έθνος». Τίποτα απ' όλα αυτά δεν συνέβη στην Ελλάδα. 
Απλά τελείωσαν τα λεφτά των άλλων και ήρθε η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε με τον πιο σκληρό τρόπο ως λαός και ως πολιτικό σύστημα ορισμένες αλήθειες. Ότι ο δανεισμός δεν είναι ακίνδυνος και ότι η οικονομία έχει όρια και κόστος για όσους αγνοούν τους κανόνες της. 
Το 2010 οι διεθνείς αγορές σταμάτησαν να μας δανείζουν. Είχαμε φορτωθεί με υπερβολικό χρέος, το μεγαλύτερο στις χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης σε σχέση με το ΑΕΠ. 
Ωστόσο, τα λεφτά των άλλων δεν τελειώνουν ποτέ για την Ελλάδα. Χρειάστηκε η σωστική παρέμβαση της ευρωπαϊκής ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για να μην οδηγηθούμε σε μια άτακτη χρεοκοπία με πολύ οδυνηρότερες συνέπειες για την ελληνική οικονομία, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. 
Μέσα από τρία μνημόνια δόθηκε στην Ελλάδα το μεγαλύτερο δάνειο που έχει δοθεί ποτέ σε χώρα στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Επειδή αυτό δεν έφτανε, στη συνέχεια αποφασίστηκε, σε συμφωνία ελληνικής κυβέρνησης και ευρωπαϊκών θεσμών, η μεγαλύτερη στην ιστορία διαγραφή χρέους, κουρεύοντας ομόλογα των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών ταμείων. Η κυβέρνηση (Σαμαρά-Βενιζέλου), που επί των ημερών της έγινε η μεγαλύτερη διαγραφή δημόσιου χρέους το 2012, αποδοκιμάστηκε στις εκλογές από τον ελληνικό λαό. 
Όμως η πολιτική δεν είναι πάντα η τέχνη του εφικτού. Κυρίως είναι η επιλογή ανάμεσα στο δυσάρεστο και το καταστροφικό. Και η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου επέλεξε το δυσάρεστο για να μην χρεωθεί το καταστροφικό για την ελληνική οικονομία και τα ελληνικά νοικοκυριά. 
Ο λόγος που ανακαλούμε σήμερα στη μνήμη μας «τις εφιαλτικές μέρες και νύχτες της οικονομικής κρίσης» είναι γιατί διαπιστώνουμε ότι η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται και πάλι γύρω από το δημόσιο χρέος της χώρας, με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να δέχεται σφοδρή κριτική από τα κόμματα της αντιπολίτευσης για την αποπληρωμή μέρους του χρέους. «Η επιλογή μας να μειώνουμε διαρκώς το δημόσιο χρέος είναι μια επιλογή ευθύνης και για το σήμερα και για τις επόμενες γενιές», δήλωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. 
Δεν χωρά αμφιβολία ότι είναι μια σωστή πολιτική επιλογή, όταν μάλιστα γνωρίζουμε ότι απολαμβάνουμε περίοδο χάριτος για την αποπληρωμή του χρέους και ότι μετά το 2032 αυτή η περίοδος θα λήξει με μεγαλύτερες επιβαρύνσεις στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους. 
Το παράδοξο είναι η αντίδραση της αντιπολίτευσης. Αυτό που ουσιαστικά ζητά είναι να συνεχιστεί στην Ελλάδα ένα μοντέλο ανάπτυξης που βασίστηκε στον υπέρμετρο δανεισμό, στην κατανάλωση, στην αύξηση του κόστους για την ελληνική οικονομία, χωρίς να ενισχυθεί η παραγωγική βάση της χώρας.
Η ιστορία της Ελλάδας είναι ιστορία του δημοσίου χρέους. Με ευθύνη του πολιτικού μας συστήματος και όλων των κυβερνήσεων μεταπολιτευτικά, καλλιεργήθηκε μια νοοτροπία εφησυχασμού, αμεριμνησίας, παροχολογίας, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν τις αντοχές της οικονομίας, τις πραγματικές της δυνατότητες, την πραγματική παραγωγικότητα της οικονομίας. 
Χαρακτηριστικό αυτής της νοοτροπίας είναι ότι τη δεκαετία του 2000-2010 το δημόσιο χρέος της χώρας διπλασιάστηκε, αλλά κανένας δεν είχε διαμαρτυρηθεί. Ζούσαμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Μέχρι που ήρθε η ώρα να συγκρουστούμε με τις αυταπάτες μας! Διότι, όπως είχε πει κάποτε ο Αμερικανός επιχειρηματίας Γουόρεν Μπάφετ, «μόνο όταν πέσει η παλίρροια ανακαλύπτεις ποιος κολυμπούσε γυμνός»!