Η FIFA σφυρίζει υπέρ της εξουσίας

Γράφει ο 
Γιώργος Καρανάσιος 
gkaranasios24@gmail.com 

«Το ποδόσφαιρο ήταν δημοφιλές επειδή οι φτωχοί ήταν ευτυχισμένοι που έπαιζαν με την μπάλα. 
Όταν το ποδόσφαιρο μετατράπηκε σε μια ανήθικη επιχείρηση, οι εύπορες τάξεις είδαν την ευκαιρία και από τότε δεν ανήκει πια στους φτωχούς».
Μαρσέλο Μπιέλσα

«Αυτό είναι δικό μας παιχνίδι, όχι δικό τους».
Γιούργκεν Κλοπ

Κάποτε το Μουντιάλ ήταν η κορυφαία γιορτή του ποδοσφαίρου. Σήμερα μοιάζει περισσότερο με τη μεγαλύτερη έκθεση πολιτικής ισχύος, επιχειρηματικών συμφερόντων και επικοινωνιακής διαχείρισης.
Η μπάλα εξακολουθεί να κυλά στο χορτάρι. Το πραγματικό παιχνίδι, όμως, παίζεται αλλού: στα γραφεία της FIFA, στα προεδρικά μέγαρα, στα λόμπι των χορηγών, στα τηλεοπτικά δίκτυα και στους λογαριασμούς όπου καταλήγουν τα δισεκατομμύρια.
Το φετινό Μουντιάλ δεν άφησε ούτε τα προσχήματα όρθια. Η υπόθεση της αναστολής της τιμωρίας του Μπαλογκάν, μετά τις δημόσιες αναφορές περί παρέμβασης του Ντόναλντ Τραμπ, αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο της FIFA.
Όταν οι κανονισμοί δείχνουν να λυγίζουν μπροστά στην πολιτική ισχύ, δεν τραυματίζεται μόνο η αξιοπιστία μιας διοργάνωσης. Τραυματίζεται η ίδια η έννοια της ισονομίας.
Παράλληλα, ποδοσφαιριστές, διαιτητές, αποστολές και φίλαθλοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με βίζες, ελέγχους, καθυστερήσεις και περιορισμούς. 
Η συμμετοχή του Ιράν μετατράπηκε σε γεωπολιτικό ζήτημα, διαιτητές αποκλείστηκαν, οπαδοί έμειναν εκτός συνόρων και η FIFA συνέχισε να διαφημίζει ότι «το ποδόσφαιρο ενώνει τους λαούς». Προφανώς ενώνει περισσότερο όσους έχουν τη δύναμη να περνούν πρώτοι από τον έλεγχο.
Το παιχνίδι παραδίδεται ολοένα και περισσότερο στις απαιτήσεις της αγοράς. Διακοπές για «ενυδάτωση» που εξυπηρετούν ιδανικά τις διαφημίσεις, τηλεοπτικά time out, χορηγοί που καθορίζουν τους όρους του θεάματος και εισιτήρια που μετατρέπουν τη λαϊκή γιορτή σε προνόμιο των οικονομικά ισχυρών. Το ποδόσφαιρο δεν υπηρετεί πλέον την αγορά. Η αγορά χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο.
Η FIFA εξακολουθεί να μιλά για αξίες, ισότητα και σεβασμό. Το πρόβλημα είναι ότι η ιστορία της λέει άλλα. Σκάνδαλα διαφθοράς, αδιαφανείς αναθέσεις Μουντιάλ, συλλήψεις κορυφαίων στελεχών, οικονομικά συμφέροντα και πολιτικές εξυπηρετήσεις.     Κάθε νέα υπόθεση δεν γεννά την καχυποψία. Την επιβεβαιώνει.
Κάποτε οι μεγάλοι αντίπαλοι του ποδοσφαίρου ήταν η βία, το ντόπινγκ, τα στημένα παιχνίδια και η ελληνική «παράγκα». Σήμερα η «παράγκα» δεν μοιάζει πια με ελληνική ιδιαιτερότητα.  Φαίνεται να έχει αναβαθμιστεί σε παγκόσμιο θεσμό.
Το ποδόσφαιρο δεν έχασε την ομορφιά του. Εκείνη εξακολουθεί να γεννιέται στα πόδια των μεγάλων παικτών. Εκείνο που απέκτησε είναι έναν πολύ ισχυρότερο αντίπαλο: όσους το αντιμετωπίζουν όχι ως άθλημα, αλλά ως εργαλείο εξουσίας, επιρροής και κερδοφορίας.



Υ.Γ. : Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι είδε τη φάση και ότι ο Μπαλογκάν δεν έκανε φάουλ. Δεν παρέλειψε μάλιστα να αφήσει αιχμές για τον διαιτητή, χαρακτηρίζοντάς τον «συνήθη ύποπτο», αν κρίνει κανείς, όπως είπε, το παρελθόν του. 
Σαν να μην έφτανε αυτό, λίγους μήνες πριν από την έναρξη του Μουντιάλ, ο Τζάνι Ινφαντίνο απένειμε στον στενό του φίλο το... Βραβείο Ειρήνης της FIFA, δηλώνοντας: «Θέλουμε ηγέτες που ενδιαφέρονται για τους ανθρώπους.» Ορισμένες φορές η πραγματικότητα σατιρίζει καλύτερα απ' όσο θα μπορούσε οποιοσδήποτε αρθρογράφος.